Σαν λουκούμι...

 

Υπάρχουν γεύσεις που δεν ανήκουν μόνο στη γλώσσα, αλλά στη μνήμη. Μια από αυτές είναι το λουκούμι. Ένα μικρό τετράγωνο γλυκό, πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη, κρύβει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο: καφενεία με ξύλινες καρέκλες, κουταλάκια που χτυπούσαν σε μικρά φλιτζάνια ελληνικού καφέ, απογεύματα σε πλατείες χωριών και χέρια ηλικιωμένων που πρόσφεραν ένα κομμάτι γλυκύτητας χωρίς λόγια.

Το «σαν λουκούμι» δεν είναι απλώς μια παρομοίωση. Είναι ένας τρόπος να περιγράψουμε κάτι απαλό, ευχάριστο, σχεδόν αναπάντεχα όμορφο. Μια κουβέντα, μια συνάντηση, μια ανάμνηση μπορεί να έχει αυτή τη γεύση· να αφήνει στον άνθρωπο μια ήρεμη γλυκύτητα, χωρίς υπερβολές και θόρυβο.

Σε μια εποχή που όλα γίνονται γρήγορα και οι απολαύσεις συχνά καταναλώνονται βιαστικά, το λουκούμι θυμίζει την αξία του μικρού. Δεν χρειάζεται ένα μεγάλο γεγονός για να γεννηθεί η χαρά. Μπορεί να βρίσκεται σε ένα απλό κέρασμα, σε μια στιγμή φιλοξενίας, σε ένα «πάρε ένα λουκουμάκι» που κάποτε σήμαινε περισσότερα από ένα γλυκό: σήμαινε ενδιαφέρον, παρουσία, ανθρώπινη ζεστασιά.

Ίσως γι’ αυτό η φράση «σαν λουκούμι» επιβιώνει ακόμη. Γιατί ο άνθρωπος δεν αναζητά μόνο τη γεύση της ζάχαρης· αναζητά τις γλυκές αποδείξεις πως ο κόσμος μπορεί, έστω για λίγο, να γίνει πιο μαλακός. Σαν ένα μικρό λουκούμι που λιώνει αργά στο στόμα και ξυπνά μέσα μας έναν ξεχασμένο τόπο.