Οι θαλασσοσπηλιές.

 

Οι θαλασσοσπηλιές δεν είναι απλώς ανοίγματα στον βράχο· είναι η μνήμη της θάλασσας όταν αποφασίζει να κρυφτεί μέσα στη γη. Εκεί όπου το φως διστάζει να μπει, το νερό συνεχίζει να ανασαίνει αργά, σαν αρχαίο πλάσμα που δεν έμαθε ποτέ να κοιμάται. Οι τοίχοι τους στάζουν αλμύρα και σιωπή, και κάθε σταγόνα μοιάζει με μικρή υπόσχεση ότι ο κόσμος δεν τελείωσε έξω από την είσοδό τους.

Το κύμα τις διαμορφώνει με επιμονή και υπομονή. Μπαίνει, υποχωρεί, επιστρέφει, και κάθε φορά αφήνει πίσω του λίγο περισσότερο από τον εαυτό του. Δεν υπάρχει βιασύνη σε αυτή τη δημιουργία. Ο χρόνος, εδώ, δεν μετριέται με ώρες αλλά με ηχώ. Κάθε χτύπος του νερού στον βράχο γεννά έναν ήχο βαθύ, σχεδόν ανθρώπινο, σαν ανάσα που έρχεται από έναν αόρατο θάλαμο της γης.

Στο εσωτερικό τους, το φως αλλάζει χαρακτήρα. Γίνεται πράσινο, γαλάζιο, ασημένιο· σπάει πάνω στην επιφάνεια του νερού και επιστρέφει πολλαπλασιασμένο, σαν να θέλει να θυμίσει πως ακόμη και το σκοτάδι μπορεί να λάμψει όταν το αγγίξει η θάλασσα. Οι σκιές δεν τρομάζουν εκεί μέσα. Καθίζουν ήσυχα στις γωνιές των βράχων και ακούν το νερό να αφηγείται ιστορίες για καταιγίδες, ναυάγια και παλιές ακτές που χάθηκαν.

Και όταν ο άνεμος φυσά από το άνοιγμα της σπηλιάς, η φωνή της γίνεται πιο βαθιά. Τότε η θαλασσοσπηλιά δεν μοιάζει πια με καταφύγιο, αλλά με στόμα που ψιθυρίζει μυστικά σε όποιον έχει την υπομονή να σταθεί και να ακούσει. Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι νιώθουν μέσα της μια παράξενη γαλήνη. Γιατί εκεί, ανάμεσα στο νερό και στην πέτρα, καταλαβαίνουν πως η σιωπή δεν είναι κενό· είναι ένας άλλος τρόπος να μιλά η θάλασσα.