Κάτω απ' την κληματαριά.

Κάτω απ’ την κληματαριά -η σκιά μιας άλλης Ελλάδας.

Το «Κάτω απ’ την κληματαριά» είναι από εκείνα τα τραγούδια που δεν περιγράφουν απλώς μια εικόνα· ανοίγουν μια πόρτα προς έναν ολόκληρο κόσμο. Κυκλοφόρησε το 1978 στον δίσκο «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου», με τη χαρακτηριστική φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Τη μουσική του υπογράφει ο αξέχαστος Αντώνης Βαρδής και τους στίχους ο Ανδρέας Αγγελάκης.

Η κληματαριά του τραγουδιού δεν είναι μόνο ένα φυτό που απλώνει τα φύλλα του πάνω από μια αυλή. Είναι ένας τόπος μνήμης. Μια πράσινη στέγη κάτω από την οποία συναντήθηκαν άνθρωποι, ειπώθηκαν ιστορίες, γεννήθηκαν έρωτες και φυλάχτηκαν οι μικρές χαρές της καθημερινότητας. Εκεί όπου η σκιά των φύλλων έπεφτε πάνω στα πρόσωπα, ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται και οι απλές στιγμές αποκτούσαν τη σημασία μιας τελετουργίας.

Η κληματαριά συμβολίζει μια Ελλάδα της παρέας, της γειτονιάς, του κρασιού και της κουβέντας. Μια Ελλάδα όπου η ευτυχία δεν μετριόταν με αυτά που κάποιος κατείχε, αλλά με αυτά που μπορούσε να μοιραστεί. Ένα ξύλινο τραπέζι, λίγοι άνθρωποι αγαπημένοι και η σκιά ενός αμπελιού αρκούσαν για να χωρέσουν μέσα τους έναν ολόκληρο κόσμο.

Γιατί ίσως τελικά η κληματαριά δεν είναι μόνο μια ανάμνηση από μια Ελλάδα που αλλάζει. Είναι ένα σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης για έναν τόπο επιστροφής· έναν χώρο όπου η ψυχή μπορεί να ξαποστάσει, να θυμηθεί και να ξαναβρεί την αξία των απλών πραγμάτων.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν μια σκιά για να καθίσουν και μια ιστορία για να μοιραστούν, η κληματαριά θα συνεχίσει να ανθίζει μέσα στη συλλογική μας μνήμη.

"Κάτω απ’ την κληματαριά, πόσο μού ’λειψες, πατρίδα,

πόσα μες στον ήλιο σου θάματα δεν είδα.

Μοσχοβολάς δαφνόφυλλο, τριαντάφυλλο, εκατόφυλλο,

με πνίγεις μες τα ρέματα και με γιομίζεις αίματα.

Κάτω απ’ την κληματαριά, ρε πατρίδα και νησί μου,

στάζεις σαν το βάλσαμο μέσα στην ψυχή μου.

Μοσχοβολάς δαφνόφυλλο, τριαντάφυλλο, εκατόφυλλο,

με πνίγεις μες τα ρέματα και με γιομίζεις αίματα.

Κάτω απ’ την κληματαριά, πόσα και δε μού ’χεις κάνει,

πόσες πίκρες μού ’δωσες, ο νους σου δεν το βάνει.

Μοσχοβολάς δαφνόφυλλο, τριαντάφυλλο, εκατόφυλλο,

με πνίγεις μες τα ρέματα και με γιομίζεις αίματα."