Τα Σκαλάκια.

 

Οι πόλεις δεν θυμούνται μόνο με τα μνημεία τους· θυμούνται και με τα σκαλάκια τους. Εκεί όπου το βήμα γίνεται πιο αργό, ο χρόνος αφήνει τα ίχνη του. Κάθε σκαλί είναι μια μικρή συμφωνία ανάμεσα στον κόπο της ανηφόρας και στην ανταμοιβή της θέας.

Στην Καβάλα, τα σκαλάκια δεν ενώνουν απλώς δρόμους. Ενώνουν εποχές. Από το λιμάνι ως την Παναγία, από τις αυλές με τις γλάστρες ως τα πέτρινα σοκάκια, μεταφέρουν τον ταξιδιώτη μέσα σε μια πόλη που κατεβαίνει προς τη θάλασσα, χωρίς να αρνείται τον ουρανό.

Ίσως γι' αυτό τα σκαλάκια δεν είναι αρχιτεκτονική· είναι αφήγηση. Κάθε τους πέτρα έχει ακούσει γέλια, αποχαιρετισμούς, ερωτικές εξομολογήσεις, βιαστικά βήματα και σιωπές. Και όταν ο ήλιος γέρνει, οι σκιές τους μοιάζουν με σελίδες ενός βιβλίου που δεν τελειώνει ποτέ.

Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν πως οι μεγάλες διαδρομές γράφουν την ιστορία. Κι όμως, πολλές φορές είναι λίγα πέτρινα σκαλάκια που οδηγούν στις πιο μεγάλες ανακαλύψεις: σε μια θέα, σε μια ανάμνηση ή στον ίδιο μας τον εαυτό.