Η καλοκαιρινή σύναξη των πελαργών.

Εκεί όπου το χορτάρι δεν είναι χρώμα αλλά αναπνοή της γης, η καλοκαιρινή σύναξη των πελαργών κατεβαίνει χωρίς θόρυβο. Δεν φαίνεται η άφιξή τους· μόνο ξαφνικά η απόσταση αλλάζει, σαν ο ορίζοντας να μετακινήθηκε λίγο πιο κοντά.

Στέκονται ανάμεσα στα ψηλά χόρτα, λεπτές λευκές παύσεις μέσα σε μια πρόταση που γράφει ο άνεμος. Το λιβάδι δεν τους ανήκει· απλώς τους δέχεται, όπως δέχεται κανείς μια παλιά σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Κάθε τόσο σηκώνουν το κεφάλι, όχι για να δουν τον κόσμο, αλλά για να τον ακούσουν. Και το καλοκαίρι, βαρύ και ώριμο, περνά από πάνω τους σαν αργή δικαίωση.

Εκεί, στο λιβάδι, η σύναξη δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Μόνο μια συμφωνία σιωπής ανάμεσα σε ράμφη, φτερά και στάχυα.