Το καρπούζι στο τρεχούμενο νερό...

 

Υπήρχε μια εποχή που το καλοκαίρι δεν είχε τον ήχο των μηχανών και των κλιματιστικών, αλλά το τραγούδι του νερού. Τότε που η δροσιά δεν ερχόταν από ένα κουμπί, αλλά από τη σοφία των ανθρώπων που ήξεραν να συνεργάζονται με τη φύση.

Το καρπούζι, ο βασιλιάς του καλοκαιριού, δεν περίμενε το ψυγείο. Περίμενε την πηγή, το ρυάκι, το τρεχούμενο νερό. Το έδεναν προσεκτικά με ένα σκοινί ή το ακουμπούσαν μέσα σε ένα καλάθι και το άφηναν να ξεκουραστεί στην αγκαλιά του κρύου ρεύματος. Το νερό που κατέβαινε από τα βουνά κουβαλούσε μαζί του τη μνήμη της πέτρας και της σκιάς· ήταν ένα φυσικό ψυγείο φτιαγμένο από τη γη.

Και όταν ερχόταν η ώρα να κοπεί, δεν ήταν απλώς ένα φρούτο. Ήταν μια μικρή γιορτή. Το μαχαίρι άνοιγε τη χοντρή πράσινη φλούδα και αποκάλυπτε το κόκκινο της καρδιάς του, ενώ γύρω μαζεύονταν άνθρωποι, κουβέντες και καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να παγώνουμε τα πάντα, αλλά ίσως χάσαμε κάτι από εκείνη την απλή χαρά της αναμονής. Γιατί το καρπούζι στο τρεχούμενο νερό δεν ήταν μόνο πιο δροσερό· ήταν πιο κοντά στον άνθρωπο. Είχε μέσα του τον ήχο του ποταμιού, το άρωμα του χωριού και την αίσθηση μιας εποχής όπου η φύση δεν ήταν σκηνικό της ζωής, αλλά μέρος της.