Οι κολοκυθοανθοί δεν εμπιστεύονται τα ρολόγια.

 

Οι κολοκυθοανθοί είναι οι αναρχικοί του λαχανόκηπου. Δεν ενδιαφέρονται για ημερολόγια, για προθεσμίες ή για την ψευδαίσθηση της μονιμότητας. Ξυπνούν με τον ήλιο, ανοίγουν σαν χρυσά στόματα που γελούν με τη σοβαροφάνεια του κόσμου και, πριν προλάβει ο άνθρωπος να οργανώσει τη ζωή του σε πίνακες και υποχρεώσεις, έχουν ήδη αρχίσει να κλείνουν.

Ίσως γι' αυτό δεν έγιναν ποτέ σύμβολα αυτοκρατοριών. Καμιά σημαία δεν υψώθηκε για χάρη τους, κανένας στρατός δεν πολέμησε για να κατακτήσει έναν κολοκυθόκηπο. Οι κολοκυθοανθοί γνωρίζουν κάτι που οι βασιλιάδες και οι τραπεζίτες ακόμη αγνοούν: ότι η αξία ενός πράγματος δεν μετριέται από το πόσο διαρκεί, αλλά από το πόσο αληθινά ανθίζει.

Κάθε πρωί μοιάζουν με μικρούς ήλιους που αποφάσισαν να κατέβουν στη γη για μια σύντομη επίσκεψη. Δεν υπόσχονται αιωνιότητα. Η αιωνιότητα είναι μια ανθρώπινη εμμονή. Εκείνοι προσφέρουν κάτι δυσκολότερο: την πληρότητα της στιγμής.

Και ύστερα έρχεται η γιαγιά. Με δάχτυλα που ξέρουν περισσότερη βοτανική απ' όση χωρά σε ένα πανεπιστήμιο, τους γεμίζει με ρύζι, δυόσμο, μαϊντανό και ελαιόλαδο. Είναι μια μικρή πράξη αλχημείας. Ένα άνθος μεταμορφώνεται σε μνήμη. Ένας κήπος γίνεται οικογενειακή ιστορία. Ένα γεύμα νικά, έστω για λίγο, τη λήθη.

Ο πολιτισμός δεν γεννήθηκε στις αίθουσες των ανακτόρων. Γεννήθηκε σε αυλές που μοσχοβολούσαν βασιλικό, σε χέρια που μάζευαν κολοκυθοανθούς πριν ζεστάνει ο ήλιος, σε ανθρώπους που καταλάβαιναν πως η ευτυχία δεν είναι προορισμός αλλά συνταγή- και μάλιστα χωρίς ακριβείς δοσολογίες.

Αν οι κολοκυθοανθοί είχαν φωνή, πιθανότατα θα γελούσαν με τον άνθρωπο που κυνηγά ασταμάτητα το «περισσότερο». Περισσότερα χρήματα, περισσότερα χρόνια, περισσότερη δύναμη. Εκείνοι έχουν μόνο μία μέρα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μία μέρα κατορθώνουν να γίνουν ομορφιά, τροφή, ανάμνηση και ποίηση.

Ίσως τελικά η σοφία να μην κατοικεί στα βιβλία ούτε στα μνημεία. Ίσως να ανοίγει αθόρυβα κάθε καλοκαιρινό πρωινό μέσα σε έναν ταπεινό λαχανόκηπο, φορώντας το χρυσοκίτρινο ένδυμα ενός κολοκυθοανθού, για να μας ψιθυρίσει πως η ζωή δεν ζητά να τη φυλακίσεις. Ζητά μόνο να προλάβεις να τη γευτείς πριν κλείσει τα πέταλά της.