Η βάρκα που μας περιμένει...

 

Υπάρχουν βάρκες που δεν κατασκευάστηκαν ποτέ από ξύλο. Δεν έχουν κατάρτια, ούτε πανιά, ούτε όνομα χαραγμένο στην πλώρη. Κι όμως, περνούν τη ζωή τους δεμένες σε έναν αόρατο μόλο, περιμένοντας εκείνη τη στιγμή που θα τις αναγνωρίσουμε.

Ίσως κάθε άνθρωπος γεννιέται με μια βάρκα που τον περιμένει. Μια βάρκα φτιαγμένη από αναμνήσεις που δεν έζησε, από δρόμους που δεν πήρε, από βιβλία που δεν διάβασε, από πρόσωπα που δεν συνάντησε ποτέ. Το παράξενο είναι πως δεν ξέρουμε αν εμείς ψάχνουμε τη βάρκα ή αν εκείνη ταξιδεύει αιώνια προς εμάς.

Στα παλιά λιμάνια, οι ναυτικοί κοιτούσαν τον ορίζοντα για να βρουν νέες στεριές. Εμείς κοιτάζουμε τον ίδιο ορίζοντα για να βρούμε μια εκδοχή του εαυτού μας που ίσως χάθηκε πριν ακόμη γεννηθεί.

Κάθε αναχώρηση είναι μια μικρή απώλεια. Αφήνουμε πίσω μας τον άνθρωπο που ήμασταν, για να συναντήσουμε έναν άγνωστο που ίσως γίνουμε. Και η βάρκα, αδιάφορη για τα ονόματά μας και τις ιστορίες μας, συνεχίζει να περιμένει.

Ίσως το μεγάλο μυστικό της θάλασσας είναι πως δεν οδηγεί ποτέ πραγματικά σε έναν τόπο. Όλες οι θάλασσες είναι, κατά βάθος, ένας καθρέφτης. Ο ταξιδιώτης δεν ανακαλύπτει νέα νησιά· ανακαλύπτει τα δωμάτια που έκρυβε μέσα του. Και όταν κάποτε λύσει το σκοινί από τον παλιό πάσσαλο, θα καταλάβει πως η βάρκα δεν τον περίμενε στο λιμάνι. Τον περίμενε μέσα του.