«Η οικολογία του Μπλε: Ο αστερίας ως αργή σκέψη του βυθού.»

Ο αστερίας δεν είναι πλάσμα της θάλασσας· είναι μια σκέψη που έπεσε αργά στον βυθό και δεν βιάστηκε να σηκωθεί.

Στην οικολογία του Μπλε, δεν κινείται όπως τα άλλα όντα. Απλώνεται σαν να θυμάται τον εαυτό του σε πέντε κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Κάθε του άκρο δεν ψάχνει δρόμο· δοκιμάζει αν ο κόσμος ανταποκρίνεται στην αφή.

Δεν έχει πρόσωπο, γιατί δεν χρειάζεται προσανατολισμό. Μόνο επαφή. Και αυτή η επαφή δεν είναι πράξη -είναι συνομιλία χωρίς λέξεις, όπου η άμμος απαντά πιο αργά από την ερώτηση.

Ίσως ο αστερίας να είναι η πιο ήσυχη απόδειξη ότι η ζωή δεν χρειάζεται ταχύτητα για να υπάρξει. Αρκεί να επιμένει να αγγίζει.