Το σούσουρο της γαρδένιας.

 

Η γαρδένια δεν κάνει θόρυβο. Δεν γνωρίζει τη γλώσσα των αγορών ούτε τη φασαρία των ανθρώπων. Κι όμως, όταν ανθίζει, γεννιέται ένα άλλο σούσουρο: εκείνο που δεν ακούγεται με τα αυτιά, αλλά με τη μνήμη.

Είναι το σούσουρο του αρώματος που περνά από κήπο σε κήπο, από παιδική ηλικία σε ώριμη ηλικία, από έναν χαμένο έρωτα σε μια ξαφνική επιστροφή. Κανείς δεν το βλέπει, όμως όλοι το αναγνωρίζουν. Είναι η πιο διακριτική μορφή παρουσίας.

Οι άνθρωποι πιστεύουν πως το σούσουρο γεννιέται από τις λέξεις. Η γαρδένια γνωρίζει πως γεννιέται από τη σιωπή. Γιατί υπάρχουν σιωπές που ευωδιάζουν περισσότερο από χίλιες φωνές και αλήθειες που ανθίζουν μόνο όταν πάψουμε να τις διακηρύσσουμε.

Ίσως, τελικά, κάθε γαρδένια να είναι μια μικρή βιβλιοθήκη αρωμάτων, όπου φυλάσσονται όσα ο χρόνος δεν κατάφερε να ξεχάσει. Και το σούσουρό της δεν είναι παρά ο ψίθυρος αυτών των αναμνήσεων, καθώς ξεφυλλίζουν τις αόρατες σελίδες του κόσμου των αρωμάτων.