Ο φοίνικας και τα σύννεφα.

 

Ο φοίνικας στέκεται ακίνητος, σαν παλιός φύλακας της γης, ενώ τα σύννεφα περνούν από πάνω του γράφοντας προσωρινές ιστορίες στον ουρανό. Εκείνος δεν βιάζεται να τα ακολουθήσει· έχει τις ρίζες του βαθιά στο χώμα και το βλέμμα του στραμμένο στο άπειρο.

Τα σύννεφα αλλάζουν μορφή, γεννιούνται και χάνονται. Ο φοίνικας όμως θυμάται. Κρατά στους κορμούς του καλοκαίρια, ανέμους και φωνές ανθρώπων που πέρασαν από τη σκιά του. Είναι η σιωπηλή απόδειξη πως ό,τι έχει ρίζες δεν φοβάται την αλλαγή.

Κι ίσως η ζωή να είναι αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον φοίνικα και στα σύννεφα: να κρατάς γερά τη γη σου, αλλά να αφήνεις το βλέμμα σου ελεύθερο να ταξιδεύει.