Τι κοιτούν τα σπουργίτια;

Τα σπουργίτια δεν κοιτούν μακριά. Δεν τα απασχολεί ο ορίζοντας ούτε οι μεγάλες υποσχέσεις του κόσμου. Κοιτούν το χώμα, τα κλαδιά, τις χαραμάδες των τοίχων, εκεί όπου η ζωή κρύβει τους μικρούς της θησαυρούς: έναν σπόρο, μια σταγόνα νερό, ένα ξερό χορτάρι για τη φωλιά.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το αδιάκοπο σκύψιμο προς τη γη, μοιάζουν να γνωρίζουν καλύτερα τον ουρανό από εμάς. Με το παραμικρό θρόισμα σηκώνονται όλα μαζί, σαν να τα κινεί μία κοινή καρδιά, και γράφουν για λίγες στιγμές αόρατες προτάσεις πάνω στο γαλάζιο. Τα σπουργίτια κοιτούν τη γη για να ζήσουν, αλλά πετούν στον ουρανό για να θυμούνται πως γεννήθηκαν ελεύθερα.

Ίσως, λοιπόν, τα σπουργίτια να μη κοιτούν μόνο ό,τι βρίσκεται μπροστά τους. Ίσως να κοιτούν αυτό που οι άνθρωποι συχνά προσπερνούν: την απλότητα. Γιατί η ευτυχία δεν κατοικεί πάντοτε στα μεγάλα ύψη· πολλές φορές κρύβεται σε έναν σπόρο τόσο μικρό, που μόνο ένα σπουργίτι έχει την υπομονή να τον δει.