Μπορείς να κατακτήσεις τα βουνά;

 

Η λέξη «κατάκτηση» κρύβει μέσα της μια μικρή αλαζονεία. Υπονοεί πως ο άνθρωπος μπορεί να γίνει κυρίαρχος αυτού που βρίσκεται απέναντί του. Μα τα βουνά δεν γνωρίζουν από νίκες και ήττες. Δεν υπογράφουν συνθηκολόγηση ούτε παραδίδονται σε κανέναν. Στέκουν εκεί, αιώνες τώρα, ατάραχα απέναντι στον χρόνο, στους ανέμους και στους ανθρώπους που περνούν από τις πλαγιές τους.

Ο ορειβάτης που φτάνει στην κορυφή πιστεύει για μια στιγμή πως νίκησε. Όμως, όταν κατεβαίνει, αντιλαμβάνεται ότι το βουνό δεν άλλαξε καθόλου. Εκείνος είναι που άλλαξε. Άφησε πίσω έναν φόβο, μια αμφιβολία, μια αδυναμία. Το βουνό δεν έγινε δικό του· έγινε, για λίγο, ο δάσκαλός του.

Ίσως, λοιπόν, τα βουνά να υπάρχουν όχι για να κατακτηθούν, αλλά για να μας διδάξουν τα όρια της δύναμής μας και το μέγεθος της ταπεινότητας. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε, τόσο πιο καθαρά βλέπουμε πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμάς. Οι κορυφές δεν είναι τρόπαια· είναι τόποι όπου η σιωπή γίνεται σοφία.

Ο σπουδαίος ορειβάτης Έντμουντ Χίλαρι, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην κορυφή του Έβερεστ μαζί με τον Τένζινγκ Νοργκέι, το διατύπωσε με τρόπο που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί: «Δεν κατακτούμε τα βουνά, αλλά τον εαυτό μας.»

Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη αλήθεια της ορειβασίας. Τα βουνά δεν κατακτώνται. Τα προσεγγίζεις με σεβασμό, τα διασχίζεις με κόπο και τα εγκαταλείπεις με ευγνωμοσύνη. Και αν γυρίσεις από αυτά λίγο πιο γενναίος, λίγο πιο ταπεινός και λίγο πιο άνθρωπος, τότε η μοναδική κατάκτηση που πέτυχες ήταν εκείνη του ίδιου σου του εαυτού.