Διαβάζοντας στην παραλία.

 

Στην παραλία τα βιβλία διαβάζονται αλλιώς. Δεν γυρίζουν μόνο οι σελίδες· γυρίζουν και οι ώρες, όπως τα κύματα που επιστρέφουν ακούραστα στην ίδια ακτή χωρίς ποτέ να είναι τα ίδια.

Η άμμος κρατά το σώμα, ενώ οι λέξεις κρατούν τον νου. Ανάμεσα στον ήχο της θάλασσας και στο θρόισμα του χαρτιού γεννιέται μια σπάνια σιωπή, εκείνη που δεν είναι απουσία ήχων αλλά παρουσία νοήματος.

Καμιά φορά σηκώνεις το βλέμμα από τη σελίδα και αντικρίζεις τον ορίζοντα. Δεν ξέρεις αν συνεχίζεις να διαβάζεις το βιβλίο ή αν η ίδια η θάλασσα έχει γίνει το επόμενο κεφάλαιο. Οι ιστορίες των ανθρώπων μοιάζουν ξαφνικά μικρές μπροστά στην απεραντοσύνη του νερού, κι όμως αποκτούν μεγαλύτερη αξία, γιατί είναι οι μόνες που μπορούν να δώσουν όνομα σε όσα αισθανόμαστε.

Ίσως γι' αυτό η παραλία είναι μια από τις καλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Δεν έχει ράφια ούτε καταλόγους. Έχει μόνο φως, αλάτι και έναν ατελείωτο ορίζοντα που θυμίζει πως κάθε καλό βιβλίο, όπως και κάθε θάλασσα, δεν τελειώνει στην τελευταία του σελίδα.