Τι διαβάζουμε στην παραλία.

Υπάρχουν τόποι που δεν ζητούν μεγάλα βιβλία αλλά μεγάλες σιωπές. Η παραλία είναι ένας από αυτούς. Ανοίγουμε ένα βιβλίο, μα πριν προλάβουμε να διαβάσουμε την πρώτη σελίδα, η θάλασσα έχει ήδη αρχίσει να διαβάζει εμάς. Ο άνεμος γυρίζει τις σελίδες με την ίδια ευκολία που γυρίζει τις σκέψεις, κι ο ορίζοντας θυμίζει πως κάθε αφήγηση είναι μια προσπάθεια να φτάσουμε εκεί όπου το βλέμμα δεν φτάνει.

Ίσως, λοιπόν, στην παραλία να μη διαβάζουμε μόνο λογοτεχνία. Διαβάζουμε το αποτύπωμα ενός γλάρου στην άμμο, την υπομονή ενός κοχυλιού, τη γεωμετρία των κυμάτων που επαναλαμβάνεται εδώ και εκατομμύρια χρόνια χωρίς ποτέ να γίνεται ίδια. Το βιβλίο γίνεται αφορμή· ο πραγματικός συγγραφέας είναι το φως.

Και όταν φύγουμε, θα έχουμε ξεχάσει ίσως μερικές σελίδες από το βιβλίο που κρατούσαμε. Δεν πειράζει. Θα θυμόμαστε, όμως, τη σελίδα που έγραψε η θάλασσα μέσα μας. Κι αυτή είναι η μόνη ανάγνωση που δεν τελειώνει ποτέ.