Το φτερούγισμα του γλάρου.

Ο γλάρος δεν πετά για να φτάσει, αλλά για να διακόψει τη βαρύτητα.

Είναι μια λευκή σκέψη πάνω από τη θάλασσα, μια απόφαση που δεν ριζώνει πουθενά.

Κάθε φτερούγισμα δεν είναι κίνηση προς τα εμπρός, αλλά άρνηση της καθίζησης.

Σαν την κούνια που επιστρέφει χωρίς να μένει,

σαν την αιώρηση που ξεχνά αν είναι πτώση ή ανάταση,

ο γλάρος ζει στο ενδιάμεσο της απόστασης.

Δεν ανήκει στον ουρανό ούτε στο νερό·

τα διασχίζει όπως η σιωπή διασχίζει τις λέξεις χωρίς να τις ακουμπά.

Και όταν μένει ακίνητος στον άνεμο,

δεν είναι στάση· είναι η πιο καθαρή μορφή κίνησης:

η στιγμή που το πέταγμα παύει να αποδεικνύεται και απλώς υπάρχει.