Η στιγμή της ποίησης.

Η στιγμή της ποίησης δεν έρχεται με θόρυβο. Δεν χτυπά την πόρτα ούτε αναγγέλλει την άφιξή της. Γεννιέται αθόρυβα, εκεί όπου η πραγματικότητα ξεχνά για λίγο τους κανόνες της.

Είναι η στιγμή που ένα γλαροπούλι διασχίζει τον ορίζοντα και μοιάζει να ενώνει τον ουρανό με τη θάλασσα με μια αόρατη κλωστή. Η στιγμή που ο ήλιος πέφτει πάνω σε έναν παλιό τοίχο και τον μετατρέπει σε χρυσό μνημείο του απογεύματος. Η στιγμή που μια λεμονιά σκορπά το άρωμά της στον αέρα και ο κόσμος φαίνεται ξαφνικά μεγαλύτερος από τον εαυτό του.

Η ποίηση δεν βρίσκεται στα πράγματα· βρίσκεται στο άνοιγμα που δημιουργείται ανάμεσά τους. Στο κενό ανάμεσα σε δύο κύματα. Στη σιωπή ανάμεσα σε δύο λέξεις. Στο βλέμμα που στέκεται λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

Και τότε ο χρόνος, για μια αναλαμπή, χάνει τη βιασύνη του. Το παρόν γίνεται απέραντο. Η στιγμή παύει να είναι σταγόνα και γίνεται θάλασσα.

Αυτή είναι η στιγμή της ποίησης: όταν το εφήμερο αποκαλύπτει την αιωνιότητά του. Όταν κάτι ασήμαντο φωτίζεται από μέσα και γίνεται, έστω για μια αναπνοή, το κέντρο του κόσμου.