Η Διπλή Ομορφιά.

Υπάρχει μια παράξενη προκατάληψη που συνοδεύει συχνά την ομορφιά. Όταν μια τραγουδίστρια είναι εντυπωσιακή στην εμφάνιση, κάποιοι βιάζονται να πιστέψουν ότι η φωνή της οφείλει να είναι λιγότερο σπουδαία. Σαν να υπάρχει ένα αόρατο μέτρο που μοιράζει τα χαρίσματα με φειδώ, δίνοντας το ένα μόνο εις βάρος του άλλου.

Όμως η φύση δεν γνωρίζει τέτοιους λογισμούς. Η τριανταφυλλιά δεν διαλέγει αν θα χαρίσει άρωμα ή χρώμα· προσφέρει και τα δύο. Το αηδόνι δεν αποφασίζει αν θα έχει όμορφο φτέρωμα ή γλυκό κελάηδημα. Τα χαρίσματα δεν αλληλοαναιρούνται· συχνά συνυπάρχουν.

Μια όμορφη τραγουδίστρια δεν είναι λιγότερο πιθανό να διαθέτει σπουδαία φωνή. Αντιθέτως, η συγκίνηση που προκαλεί μπορεί να γεννιέται από την αρμονία πολλών στοιχείων: της παρουσίας, της έκφρασης, της τεχνικής και του ίδιου του ηχοχρώματος της φωνής της. Η τέχνη δεν ζητά ισότητα χαρισμάτων· ζητά σύνθεση.

Ίσως η δυσπιστία απέναντι σε αυτή τη διπλή ομορφιά να πηγάζει από τον φθόνο ή από την ανάγκη μας να πιστεύουμε ότι η τελειότητα οφείλει κάπου να έχει ένα κενό. Κι όμως, η πραγματικότητα συχνά μας διαψεύδει. Υπάρχουν άνθρωποι που ευνοήθηκαν δύο και τρεις φορές από τη μοίρα, και το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αξία τους ούτε ακυρώνει τον κόπο τους.

Η ομορφιά της φωνής και η ομορφιά της μορφής δεν είναι αντίπαλες. Είναι δύο διαφορετικές γλώσσες που μπορούν να αφηγηθούν την ίδια ιστορία. Η μία απευθύνεται στο βλέμμα και η άλλη στην ακοή. Και όταν συμβαίνει να συνυπάρχουν στο ίδιο πρόσωπο, δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλλουμε· έχουμε λόγο να θαυμάζουμε.