Η Γλυκιά Ομορφιά.

 

Υπήρχε κάποτε ένας ζαχαροπλάστης που δεν έφτιαχνε γλυκά για να τα πουλήσει, αλλά για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που τον βασάνιζε από παιδί: γιατί ο άνθρωπος αναζητά το γλυκό;

Κάθε πρωί άνοιγε το εργαστήρι του πριν ακόμη ξημερώσει. Ανακάτευε μέλι, ζάχαρη, κακάο και φρούτα, σαν αλχημιστής που προσπαθούσε να μετατρέψει τον χρόνο σε γεύση. Οι πελάτες έμπαιναν, δοκίμαζαν ένα κομμάτι πάστα ή μια κουταλιά γλυκό του κουταλιού και χαμογελούσαν. Το χαμόγελο κρατούσε λίγα δευτερόλεπτα, μα ήταν αληθινό.

Ο ζαχαροπλάστης παρατηρούσε πως η γλύκα δεν ήταν απλώς μια γεύση. Ήταν μια ανάμνηση. Στο μέλι υπήρχε το καλοκαίρι. Στο γλυκό κεράσι υπήρχε η αυλή ενός παλιού σπιτιού. Στη σοκολάτα υπήρχαν χειμώνες, γιορτές και παιδικές προσδοκίες. Κανείς δεν έτρωγε μόνο ζάχαρη· έτρωγε τον χρόνο που είχε αποθηκευτεί μέσα της.

Μια μέρα ένας ηλικιωμένος πελάτης του είπε:

«Τα πιο ωραία γλυκά δεν είναι τα πιο γλυκά. Είναι εκείνα που σταματούν για λίγο τη φθορά.»

Η φράση αυτή έμεινε στο μυαλό του σαν κόκκος ζάχαρης που δεν λιώνει.

Και τότε κατάλαβε ότι η γλυκιά ομορφιά δεν ανήκει μόνο στα γλυκίσματα. Τη συναντά κανείς στο ώριμο σύκο που σκίζεται από τον ήλιο, στο πρώτο κεράσι του Ιουνίου, στο γιαούρτι με μέλι, στη σκιά μιας συκιάς ένα μεσημέρι του Αυγούστου. Η γλύκα είναι η αισθητική μορφή της αφθονίας. Εκεί όπου η φύση παύει να είναι απλώς χρήσιμη και γίνεται γενναιόδωρη.

Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι συνδέουν το γλυκό με τη γιορτή. Κανείς δεν κόβει μια τούρτα για να μετρήσει τον χρόνο που πέρασε· την κόβει για να τον εξευμενίσει. Το γλυκό είναι μια μικρή εξέγερση απέναντι στην πικρία του κόσμου. Μια δήλωση ότι, παρά τις απώλειες και τις διαψεύσεις, υπάρχει ακόμη χώρος για απόλαυση.

Η γλυκιά ομορφιά, τελικά, δεν βρίσκεται στη ζάχαρη. Βρίσκεται στην ανθρώπινη ανάγκη να μετατρέπει το εφήμερο σε γιορτή. Όπως το μέλι φυλάσσει το άρωμα χιλιάδων λουλουδιών, έτσι και κάθε γλυκό φυλάσσει κάτι από τις μέρες που πέρασαν.

Και όταν το τελευταίο κομμάτι τελειώσει, μένει για λίγο στον ουρανίσκο μια ανάμνηση. Όχι της γεύσης, αλλά της χαράς. Και αυτή η χαρά είναι ίσως η πιο γλυκιά μορφή ομορφιάς που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος.