.jpg)
Κάποτε, σ’ ένα λιμάνι που ίσως ήταν η Νάπολη, ίσως ο Πειραιάς, ίσως ένα λιμάνι που υπήρξε μόνο στα όνειρα των ναυτικών, ζούσε ένας γλάρος που είχε την παράξενη συνήθεια να κοιτάζει περισσότερο τον ουρανό παρά τη θάλασσα.
Οι άλλοι γλάροι τον θεωρούσαν αφηρημένο.
«Τα ψάρια βρίσκονται κάτω», του έλεγαν.
«Ίσως», απαντούσε εκείνος. «Αλλά τα όνειρα βρίσκονται πάνω.»
Κάθε απόγευμα πετούσε γύρω από τον ίδιο φάρο. Από ψηλά έβλεπε τα καράβια να μπαίνουν στον κόλπο σαν λέξεις που αναζητούσαν μια πρόταση. Έβλεπε τα μπαλκόνια με τα απλωμένα ρούχα να κυματίζουν σαν σημαίες άγνωστων βασιλείων. Έβλεπε τις γυναίκες να περπατούν στους δρόμους και αναρωτιόταν αν οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι κουβαλούν μέσα τους περισσότερες θάλασσες απ’ όσες υπάρχουν στον κόσμο.
Μια μέρα ανακάλυψε κάτι παράξενο.
Η σκιά του δεν τον ακολουθούσε.
Πετούσε πάνω από το νερό, κι εκείνη έμενε πίσω, να αιωρείται πάνω από ένα παλιό καράβι σκουριασμένο στην προβλήτα.
Κατέβηκε για να τη βρει.
Η σκιά τον περίμενε.
«Άργησες», του είπε.
Ο γλάρος δεν απόρησε. Τα πουλιά, όπως και οι ποιητές, συνηθίζουν ευκολότερα το αδύνατο.
«Γιατί έφυγες;» ρώτησε.
«Γιατί κουράστηκα να ακολουθώ κάποιον που ονειρεύεται συνέχεια.»
«Και τι βρήκες;»
Η σκιά δίστασε.
«Ανακάλυψα ότι δεν είσαι γλάρος.»
Ο άνεμος σώπασε.
Τα κύματα σταμάτησαν για μια στιγμή, σαν να ήθελαν να ακούσουν.
«Τότε τι είμαι;»
«Είσαι το όνειρο ενός γλάρου.»
Ο γλάρος γέλασε.
Ήταν ένα γέλιο ελαφρύ σαν αφρός.
Όμως εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε.
Κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στη θάλασσα και αναρωτιόταν ποιος άραγε ονειρευόταν ποιον. Μήπως ο ουρανός ονειρευόταν τη θάλασσα; Μήπως η θάλασσα ονειρευόταν τα καράβια; Μήπως οι άνθρωποι ήταν τα όνειρα των πόλεων τους;
Χρόνια αργότερα, όταν το λιμάνι είχε αλλάξει όνομα και οι ναυτικοί είχαν πεθάνει, κάποιοι έλεγαν ότι εξακολουθούσαν να βλέπουν έναν μοναχικό γλάρο να πετά γύρω από τον παλιό φάρο.
Άλλοι έλεγαν ότι δεν υπήρξε ποτέ γλάρος.
Υπήρξε μόνο ένα όνειρο που αρνήθηκε να ξυπνήσει.
Και ίσως αυτή να είναι η μόνη αληθινή ιστορία που μπορεί να ειπωθεί για τον κόσμο. Γιατί όλα όσα αγαπάμε -οι θάλασσες, τα καράβια, οι γυναίκες, οι πόλεις, ακόμη και τα χρόνια μας- δεν είναι παρά ονειροπόλοι γλάροι που πετούν για λίγο πάνω από το νερό, πριν χαθούν ξανά στον ουρανό από τον οποίο ήρθαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου