Η χρησιμότητα των Δέντρων.

Δεν χρειάζεται όλα τα δέντρα να έχουν βρώσιμους καρπούς για να είναι χρήσιμα.

Υπάρχουν δέντρα που δεν προσφέρουν γεύση αλλά σκιά· και η σκιά δεν τρώγεται, όμως σώζει. Σώζει από τον ήλιο που επιμένει, από την κόπωση που δεν φαίνεται, από το μεσημέρι που γίνεται βάρος στο σώμα και στη σκέψη.

Κάποια δέντρα είναι απλώς παρουσία. Στέκονται χωρίς να ζητούν ανταπόδοση, σαν μάρτυρες ενός τοπίου που δεν χρειάζεται εξήγηση. Δεν δίνουν καρπό, αλλά δίνουν διάρκεια· δεν δίνουν μέλι, αλλά δίνουν χρόνο.

Και ίσως αυτό να είναι πιο σπάνιο: να υπάρχεις χωρίς να μετατρέπεσαι σε όφελος. Να μην εξαντλείσαι στο “γιατί χρησιμεύεις”, αλλά να επιμένεις στο “είμαι εδώ”.

Σε έναν κόσμο που μετράει τη φύση με παραγωγή, τα "άκαρπα" δέντρα μοιάζουν με σιωπηλές αντιρρήσεις. Σαν να λένε ότι η αξία δεν είναι πάντα συγκομιδή, αλλά και στάση. Ότι υπάρχουν μορφές ζωής που δεν ολοκληρώνονται σε προϊόν, αλλά σε παρουσία.

Και ίσως, τελικά, το δέντρο χωρίς καρπούς να είναι το πιο δύσκολο να κατανοηθεί: γιατί δεν εξηγεί τον εαυτό του. Απλώς υπάρχει. Και αυτό, με έναν παράδοξο τρόπο, είναι αρκετό.