Ωραίο φύλλο.

Υπάρχουν φύλλα που δεν διεκδικούν το δάσος, αλλά το βλέμμα. Το φυτό Κολεός- Coleus scutellarioides δεν είναι δέντρο εξουσίας ούτε βότανο ταπεινής χρησιμότητας. Είναι μια μικρή επινόηση της φύσης πάνω στην ιδέα του χρώματος- σαν να δοκίμασε ο κόσμος τι θα γινόταν αν η πράσινη σιωπή άρχιζε να θυμάται το κόκκινο.

Το «ωραίο φύλλο» του κολεού δεν είναι ένα. Είναι πολλαπλό, σχεδόν αντιφατικό: πορφυρό που διαλύεται σε πράσινο, πράσινο που αιμορραγεί σε ροζ, νευρώσεις σαν χάρτες άγνωστων πόλεων. Κάθε φύλλο μοιάζει να έχει ζωγραφιστεί δύο φορές- μία από τη φύση και μία από την αμφιβολία της φύσης.

Αν το παρατηρήσεις για ώρα, παύει να είναι φυτό. Γίνεται αρχείο. Κάτι σαν βιβλίο χωρίς λέξεις, όπου οι σελίδες δεν διηγούνται αλλά υπαινίσσονται. Οι αποχρώσεις του δεν εξηγούν τίποτα· απλώς επιμένουν ότι το ωραίο δεν χρειάζεται σκοπό για να υπάρξει.

Ο κολεός δεν ανθίζει για να εντυπωσιάσει με άνθη. Αντίθετα, μετατρέπει το φύλλο σε άνθος που δεν παραδέχεται το όνομά του. Σαν να αρνείται τη διάκριση ανάμεσα στο χρήσιμο και το περιττό, υπενθυμίζοντας ότι η ομορφιά είναι συχνά ένα λάθος που επιμένει να είναι σωστό.

Υπάρχει κάτι σχεδόν μυστικό στη συμμετρία του. Όχι η αυστηρή συμμετρία των γεωμετρικών σχημάτων, αλλά μια ζωντανή, ασταθής ισορροπία- σαν να ανασαίνει το σχέδιο και να αλλάζει διαρκώς θέση μέσα στο ίδιο του το περίγραμμα. Το μάτι δεν το συλλαμβάνει, το ακολουθεί.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται το “ωραίο φύλλο”: όχι σε αυτό που δείχνει, αλλά σε αυτό που διαφεύγει ενώ το κοιτάς. Στον κολεό, το βλέμμα δεν κατακτά. Απλώς μαθαίνει να χάνει με λεπτότητα.

Στο τέλος, το φυτό αυτό δεν είναι διακόσμηση. Είναι υπόμνηση. Ότι ακόμη και το πιο μικρό φύλλο μπορεί να γίνει τόπος όπου το χρώμα σκέφτεται τον εαυτό του- και για μια στιγμή, πριν το καταλάβουμε, μας σκέφτεται κι εμάς.