Η γαλήνη του νερού...

Η γαλήνη του νερού δεν είναι απουσία κίνησης, αλλά μια συμφωνία που έχει ξεχάσει να δηλώνεται.

Στην επιφάνειά του ο κόσμος δεν τελειώνει· απλώς αναβάλλεται. Ένα φύλλο που επιπλέει δεν ταξιδεύει -διαβάζει το ρεύμα σαν κρυφή γραφή. Κάτω απ’ την ήσυχη λάμψη, τα βάθη συνεχίζουν τις δικές τους συζητήσεις, χωρίς ανάγκη να ακουστούν.

Η γαλήνη του νερού μοιάζει με μνήμη που δεν αποφασίζει αν θέλει να γίνει παρελθόν ή καθρέφτης. Όταν ο άνεμος πλησιάζει, δεν αντιστέκεται· τον μεταφράζει σε μικρές πτυχές φωτός, σαν να του μαθαίνει μια πιο ήπια γλώσσα.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μυστικό: δεν είναι το νερό ήσυχο επειδή δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά επειδή όλα συμβαίνουν χωρίς να απαιτούν ονόματα.

Όποιος το κοιτάζει πολλή ώρα, αρχίζει να ξεχνά τη διαφορά ανάμεσα στο βλέμμα και στο αντικείμενο. Και τότε, για μια στιγμή, δεν υπάρχει ούτε νερό ούτε παρατηρητής -μόνο η λεπτή, αβέβαιη γαλήνη του να υπάρχεις χωρίς να διακόπτεις.