Μια νουβέλα για φράουλες...

Η ζωή της Σμαραγδένιας άλλαξε ένα απόγευμα που αγόρασε φράουλες από έναν πλανόδιο πωλητή, ο οποίος έμοιαζε να γνωρίζει μυστικά που δεν είχαν ακόμη συμβεί.

«Διάλεξε προσεκτικά», της είπε. «Οι φράουλες είναι μικρές καρδιές μεταμφιεσμένες σε φρούτα.»

Η Σμαραγδένια γέλασε. Οι άνθρωποι στην πόλη έλεγαν παράξενα πράγματα όταν ζέσταινε ο καιρός.

Στο σπίτι άνοιξε ένα βάζο Νουτέλα. Η σοκολατένια επιφάνεια γυάλισε σαν νυχτερινή λίμνη. Βούτηξε μια φράουλα μέσα και, για μια στιγμή, της φάνηκε πως η κόκκινη σάρκα και το σκούρο καφέ της σοκολάτας δεν ήταν τρόφιμα αλλά δύο αντίθετες φιλοσοφίες που είχαν αποφασίσει να αγαπηθούν.

Η φράουλα ήταν το καλοκαίρι.

Η Νουτέλα ήταν η παρηγοριά.

Η ζωή, σκέφτηκε, ίσως να ήταν απλώς η συνάντηση των δύο.

Στο τραπεζάκι δίπλα της βρισκόταν μια νουβέλα που προσπαθούσε να γράψει εδώ και μήνες. Είχε κολλήσει στη μέση. Οι ήρωές της αρνούνταν να ερωτευτούν, οι διάλογοι περπατούσαν κουτσαίνοντας και οι σελίδες μύριζαν περισσότερο υποχρέωση παρά όνειρο.

Έφαγε άλλη μία φράουλα.

Κι άλλη.

Κάποια στιγμή πρόσεξε ότι οι κόκκινοι λεκέδες στα δάχτυλά της έμοιαζαν με διορθώσεις πάνω σε αόρατο χειρόγραφο.

Τότε συνέβη κάτι που σε μια πόλη σαν τη δική της θεωρούνταν απολύτως φυσικό, αρκεί να μη το έβλεπε κανείς.

Οι φράουλες άρχισαν να της αφηγούνται ιστορίες.

Μιλούσαν χαμηλόφωνα, με τη γεύση αντί για λέξεις.

Μια της μίλησε για έναν ναυτικό που ερωτεύτηκε έναν φάρο.

Μια άλλη για μια γυναίκα που φύλαγε το φεγγάρι σε γυάλινα βάζα.

Μια τρίτη της ψιθύρισε πως κάθε άνθρωπος διαθέτει μια μυστική εποχή μέσα του, ακόμη κι όταν τα μαλλιά του ασπρίσουν.

Η Σμαραγδένια άρχισε να γράφει πυρετωδώς.

Οι σελίδες γέμιζαν.

Οι ήρωες ξυπνούσαν.

Οι προτάσεις χόρευαν.

Η νουβέλα της αποκτούσε καρδιά.

Όταν τελείωσε το βάζο, κατάλαβε κάτι που δεν της είχαν μάθει ούτε τα βιβλία ούτε οι έρωτες.

Η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι νουβέλα.

Σύντομη αρκετά ώστε να μην προλάβεις να τα πεις όλα.

Μεγάλη αρκετά ώστε να ερωτευτείς, να πληγωθείς, να γελάσεις και να ξαναρχίσεις.

Και όπως οι φράουλες με τη Νουτέλα, η ομορφιά της δεν βρίσκεται στο τέλειο μέτρο, αλλά στην απροσδόκητη συνάντηση δύο πραγμάτων που δεν γνώριζαν ότι προορίζονταν το ένα για το άλλο.

Από τότε, κάθε φορά που η Σμαραγδένια τελείωνε ένα κεφάλαιο, έτρωγε μια φράουλα βουτηγμένη σε σοκολάτα.

Όχι από συνήθεια.

Αλλά για να θυμάται πως οι καλύτερες ιστορίες, όπως και οι πιο γλυκές στιγμές της ζωής, αρχίζουν συνήθως από κάτι μικρό, κόκκινο και φαινομενικά ασήμαντο, που αποφασίζει μια μέρα να συναντήσει το πεπρωμένο του μέσα σε ένα βάζο.