Οι Γέφυρες του Άρνου.

 

Οι γέφυρες του Άρνου δεν χτίστηκαν μόνο για να ενώνουν τις όχθες. Χτίστηκαν για να διδάσκουν στο νερό την υπομονή της πέτρας και στην πέτρα την κίνηση του νερού. Κάθε καμάρα τους είναι μια συμφωνία ανάμεσα στο εφήμερο και στο διαρκές.

Ο ποταμός κυλά ασταμάτητα, αλλά οι γέφυρες μένουν. Κι όμως, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, θα δει πως ούτε οι γέφυρες μένουν πραγματικά· τις αλλάζουν τα φώτα, οι εποχές, τα βήματα των ανθρώπων, οι σκιές των πουλιών. Είναι ακίνητες μόνο για όσους τις κοιτούν βιαστικά.

Έτσι ο Άρνος και οι γέφυρές του σχηματίζουν ένα παράδοξο: ένα τοπίο όπου όλα μεταβάλλονται και όλα παραμένουν. Ίσως γι’ αυτό η Φλωρεντία καθρεφτίζεται τόσο όμορφα στα νερά του. Γιατί αναγνωρίζει σε αυτά τη δική της μοίρα: να περνά μέσα από τον χρόνο χωρίς να παύει να είναι ο εαυτός της.