Η όμορφη απάτη του Κούκου.

Ο κούκος είναι η απάτη της άνοιξης: μια φωνή που διασχίζει τα δέντρα σαν υπόσχεση χωρίς πατρίδα, σαν σημάδι επιστροφής που δεν επιστρέφει ποτέ πουθενά. 

Ο κούκος είναι η απάτη της άνοιξης: μια φωνή που μοιάζει με υπόσχεση, αλλά δεν χτίζει ποτέ σπίτι. Περνά μέσα από τα δέντρα σαν αθώος μεσολαβητής του χρόνου, κι όμως αφήνει πίσω του μια διακριτική κλοπή - όχι της βίας, αλλά της εμπιστοσύνης. Γεννά μέσα σε ξένες φωλιές την ψευδαίσθηση της συνέχειας, σαν η φύση να δανείζεται το δικαίωμα να ξεγελά. Κι έτσι, κάθε του “κούκου” δεν μετρά απλώς την άνοιξη· μετρά την ευπιστία του κόσμου, εκεί όπου η ομορφιά και η απάτη μιλούν την ίδια γλώσσα.

Κι ενώ ο κόσμος τον ακούει σαν μετρητή της εποχής, εκείνος αφήνει πίσω του μια πιο σκοτεινή ειρωνεία -την απάτη με τις φωλιές, όπου η ζωή ξεκινά σε ξένο τόπο και μεγαλώνει με δανεική φροντίδα, σαν η φύση να δοκιμάζει τα όρια της εμπιστοσύνης. 

Κι όπως λέει η λαϊκή σοφία, «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη», γιατί η άνοιξη δεν έρχεται από έναν μόνο ήχο, αλλά από μια αργή συμφωνία ζωής· ενώ η απάτη του κούκου είναι ακριβώς αυτή: ότι μοιάζει αρκετός για να ξεγελάσει το σύνολο.

Ο κούκος είναι η απάτη της άνοιξης: μια φωνή που περνά από τα δέντρα σαν υπόσχεση χωρίς έδρα, σαν κάλεσμα που δεν ξέρει σπίτι. Δεν φέρνει την εποχή· απλώς την προαναγγέλλει, και μαζί της φέρνει την αμφιβολία για το τι είναι αληθινό και τι μίμηση. Κι όπως λέει η παλιά σοφία, «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη», γιατί η ζωή δεν αλλάζει από έναν μόνο ήχο, αλλά από τη σιωπηλή συσσώρευση πολλών ημερών που τολμούν να γίνουν φως.