Οι όμορφες παραλίες όμορφα ξεχνούν τη στεριά.

Δεν είναι απλώς τόπος συνάντησης γης και νερού· είναι μια διαρκής αναβολή του ορίου τους. Η άμμος μοιάζει σταθερή, αλλά είναι ήδη σε μετακίνηση, και το κύμα μοιάζει επιστροφή, αλλά είναι πάντα πρώτη φορά. Κάθε βήμα πάνω τους είναι μια μικρή παραδοχή ότι τίποτα δεν μένει όπως το πατάς.

Η παραλία δεν ζητά από τον άνθρωπο να την καταλάβει, αλλά να την επιβραδύνει. Εκεί, ο χρόνος χάνει την αυστηρότητά του. Οι ώρες δεν μετρώνται, απλώς διαλύονται μέσα στη θερμότητα, στο φως και στον ήχο που επαναλαμβάνεται χωρίς να επαναλαμβάνεται ποτέ ακριβώς το ίδιο.

Οι όμορφες παραλίες έχουν μια ιδιότυπη αδιαφορία για όσους τις επισκέπτονται. Δεν τους θυμούνται. Κάθε σώμα που περνά αφήνει ένα ίχνος που το επόμενο κύμα ήδη διαγράφει. Έτσι, η παρουσία γίνεται προσωρινή, σχεδόν θεωρητική.

Κι όμως, αυτή η διαγραφή δεν είναι απώλεια με την κοινή έννοια. Είναι ένας τρόπος ισότητας. Όλοι όσοι πέρασαν από εκεί, όλοι όσοι ξάπλωσαν στην άμμο ή κοίταξαν τον ορίζοντα, εξισώνονται από την ίδια αργή επιμονή της θάλασσας να επαναφέρει τα πάντα σε ουδέτερη κατάσταση.

Ίσως γι’ αυτό οι παραλίες μας φαίνονται όμορφες. Γιατί δεν κρατούν τίποτα από εμάς, και έτσι μας επιτρέπουν να πιστέψουμε για λίγο ότι κι εμείς δεν κρατάμε τίποτα από τον κόσμο.

Και όταν φεύγουμε, η παραλία μένει ίδια μόνο στην ψευδαίσθησή μας. Στην πραγματικότητα έχει ήδη αλλάξει - όχι για να μας αποχαιρετήσει, αλλά γιατί έτσι είναι ο τρόπος της να υπάρχει.