Καφές με Θέα...

Δεν είναι ο καφές που έχει σημασία· ο καφές είναι απλώς η αφορμή.

Είναι η θέα που απλώνεται μπροστά σου σαν ανοιχτό βιβλίο. Ένα βουνό που αλλάζει χρώματα με το φως, ένα ποτάμι που κυλά αδιάφορο για τα ανθρώπινα σχέδια, μια πλατεία όπου οι περαστικοί γράφουν και σβήνουν τις μικρές τους ιστορίες.

Ο πρώτος καφές της ημέρας μοιάζει τότε με τελετουργία. Ο αχνός του ανεβαίνει προς τον ουρανό όπως οι σκέψεις προς το άγνωστο. Και για λίγες στιγμές ο χρόνος επιβραδύνει. Δεν πίνεις απλώς καφέ· πίνεις το τοπίο, το φως, τη σιωπή.

Ίσως γι’ αυτό αναζητούμε πάντα ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο ή σε ένα μπαλκόνι. Όχι για να δούμε τον κόσμο, αλλά για να θυμηθούμε ότι είμαστε μέρος του.

Ο καλός καφές ξυπνά το σώμα. Η όμορφη θέα ξυπνά την ψυχή. Και όταν τα δύο συναντηθούν, η ημέρα αρχίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.