Το Φως που δεν ζητά Θέα.

Το παράθυρο δεν είναι άνοιγμα προς τον κόσμο.

Είναι μια διαπραγμάτευση ανάμεσα στο μέσα και στο έξω.

Κάποιοι νομίζουν πως το παράθυρο υπάρχει για να βλέπεις. Λάθος. Υπάρχει για να σε βλέπει το φως. Για να σε επιλέγει, όχι να το επιλέγεις.

Στις παλιές πόλεις της Ανατολής, έλεγαν πως κάθε παράθυρο έχει μνήμη. Θυμάται ποιος στάθηκε μπροστά του, ποιος δεν τόλμησε να πλησιάσει, ποιος απλώς πέρασε σαν σκιά. Κι έτσι, δεν είναι ποτέ ίδιο δύο πρωινά το ίδιο παράθυρο. Ακόμα κι αν το τοπίο δεν αλλάζει.

Το παράθυρο δεν έχει ανάγκη από θέα. Η θέα είναι μια ανθρώπινη απαίτηση, σχεδόν μια αλαζονεία. Το παράθυρο αρκείται στο φως. Και το φως δεν εξηγεί· απλώς εισβάλλει, αθόρυβα, σαν σκέψη που δεν πρόλαβε να γίνει λέξη.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κλεισμένοι σε δωμάτια γεμάτα παράθυρα και δεν βλέπουν τίποτα. Άλλοι, σε δωμάτια χωρίς κανένα άνοιγμα, βλέπουν τα πάντα.

Ίσως γιατί το πραγματικό παράθυρο δεν είναι το ξύλο ή το γυαλί. Είναι η στιγμή που κάτι μέσα σου σταματά να αντιστέκεται στο φως.