Οι Κύκνοι.

 

Οι κύκνοι μοιάζουν να γλιστρούν πάνω στο νερό χωρίς κόπο, σαν να μην τους αγγίζει ο χρόνος. Κι όμως, κάτω από την ήρεμη επιφάνεια, τα πόδια τους εργάζονται αδιάκοπα. Ίσως γι’ αυτό έγιναν σύμβολα της ομορφιάς: επειδή κρύβουν τον μόχθο πίσω από τη χάρη.

Οι αρχαίοι τούς συνέδεσαν με το τραγούδι και το πεπρωμένο. Μίλησαν για το «κύκνειο άσμα», εκείνη τη φανταστική μελωδία που ακούγεται λίγο πριν από το τέλος. Έτσι, ο κύκνος έγινε ένα παράδοξο πλάσμα: εικόνα ζωής και ταυτόχρονα υπενθύμιση της φθοράς.

Όταν ένας κύκνος διασχίζει μια λίμνη, δεν μετακινείται μόνο στο νερό· διασχίζει και τον καθρέφτη του κόσμου. Στο λευκό του σώμα αντανακλώνται τα σύννεφα, τα δέντρα και οι εποχές. Κι ίσως γι’ αυτό η θέα του μας γαληνεύει: επειδή μας θυμίζει ότι η αληθινή ομορφιά δεν είναι ακινησία, αλλά μια ήρεμη συμφιλίωση με τη ροή του χρόνου.