Η διαβρωτική δύναμη της ομορφιάς.

Η διαβρωτική δύναμη της ομορφιάς δεν φαίνεται ποτέ στην πρώτη ματιά.

Στην αρχή, μοιάζει με αποκάλυψη. Σαν να φωτίζεται ο κόσμος λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχει. Τα πράγματα δεν αλλάζουν· απλώς αρχίζουν να δείχνουν διαφορετικά. Και αυτή η μικρή μετατόπιση είναι ήδη η αρχή της διάβρωσης.

Η ομορφιά δεν επιβάλλεται. Εισχωρεί. Δεν σπάζει τα όρια· τα κάνει περιττά. Ό,τι ήταν συμπαγές γίνεται διαφανές, όχι γιατί χάνει την ύλη του, αλλά γιατί παύει να χρειάζεται να την υπερασπίζεται.

Κάποια στιγμή, το βλέμμα δεν κοιτά πλέον το αντικείμενο αλλά τη δυνατότητα που αυτό ανοίγει μέσα του. Και εκεί αρχίζει η φθορά: όχι του κόσμου, αλλά της βεβαιότητας για τον κόσμο.

Η ομορφιά είναι μια αργή αποδόμηση της σταθερότητας. Μια ήσυχη απο-πραγμάτωση. Το σπίτι δεν παύει να είναι σπίτι· αλλά παύει να είναι μόνο σπίτι. Το νερό δεν παύει να ρέει· αλλά αρχίζει να σημαίνει κάτι περισσότερο από ροή. Κάθε μορφή αποκτά ρωγμές νοήματος, από όπου διαφεύγει η παλιά της χρήση.

Κι έτσι, η ομορφιά διαβρώνει όχι την ύλη, αλλά την ανάγκη μας να την ορίζουμε. Δεν αφήνει ερείπια· αφήνει ερωτήματα.

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι αυτό που είδαμε, αλλά αυτό που δεν μπορούμε πια να δούμε χωρίς εκείνη. Και αυτή η εξάρτηση είναι η πιο λεπτή μορφή φθοράς: η στιγμή που ο κόσμος δεν στέκει μόνος του, αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα από το βλέμμα που τον έχει ήδη αλλάξει.