Το πουλί που δεν ήξερε προς τα πού να πετάξει...

Υπήρχε κάποτε ένα πουλί που γεννήθηκε στο όριο δύο κόσμων. Από τη μία πλευρά απλωνόταν ένας κήπος γεμάτος λεμονιές, γιασεμιά και μικρά μονοπάτια που οδηγούσαν σε σκιερές γωνιές. Από την άλλη άρχιζε ο ουρανός, ατελείωτος, γαλάζιος την ημέρα και γεμάτος άστρα τη νύχτα.

Κάθε πρωί στεκόταν στον ίδιο μαντρότοιχο και δίσταζε.

«Να πετάξω προς τον κήπο;» σκεφτόταν. «Εκεί υπάρχουν καρποί, νερό και τραγούδια άλλων πουλιών.»

Ύστερα σήκωνε το βλέμμα.

«Ή να πετάξω προς τον ουρανό; Εκεί υπάρχει το άγνωστο, οι άνεμοι, οι ορίζοντες που δεν τελειώνουν ποτέ.»

Οι μέρες περνούσαν και το πουλί συνέχιζε να αναβάλλει την απόφαση. Οι λεμονιές άνθιζαν και μαραίνονταν. Τα σύννεφα σχηματίζονταν και διαλύονταν. Κι εκείνο έμενε στο ίδιο κλαδί, φυλάσσοντας μια ελευθερία που δεν χρησιμοποιούσε.

Μια μέρα ένας γέρος σκατζόχοιρος που ζούσε κάτω από τη ρίζα μιας συκιάς το ρώτησε:

— Γιατί δεν πετάς;

— Γιατί δεν ξέρω τι να διαλέξω, αποκρίθηκε το πουλί. Αν πάω στον κήπο, θα χάσω τον ουρανό. Αν πάω στον ουρανό, θα αφήσω πίσω τον κήπο.

Ο σκατζόχοιρος γέλασε.

— Παράξενη σκέψη. Ποιος σου είπε ότι ο ουρανός και ο κήπος είναι αντίθετοι;

Το πουλί δεν απάντησε.

Τότε ο γέρος συνέχισε:

— Ο κήπος είναι ένα κομμάτι του ουρανού που έμαθε να ανθίζει πάνω στη γη. Και ο ουρανός είναι ένας κήπος χωρίς φράχτες.

Το πουλί έμεινε σιωπηλό για ώρα.

Έπειτα άνοιξε τα φτερά του και πέταξε.

Πέρασε πάνω από τις λεμονιές, άγγιξε με τη σκιά του τα λουλούδια και ύστερα ανέβηκε ψηλά, εκεί όπου ο αέρας γίνεται καθαρός και λεπτός. Από εκεί πάνω είδε κάτι που ποτέ δεν είχε καταλάβει: ο κήπος δεν ήταν έξω από τον ουρανό. Βρισκόταν μέσα του.

Και τότε κατάλαβε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν να διαλέξει λάθος κατεύθυνση.

Ήταν να μείνει για πάντα πάνω στο κλαδί, πιστεύοντας ότι η ζωή είναι μια επιλογή ανάμεσα σε δύο κόσμους, ενώ στην πραγματικότητα είναι το ταξίδι που τους ενώνει.