Το Καμπαναριό της Μπριζ και ο Νταλί.

 

Το καμπαναριό της Μπριζ υψώνεται πάνω από τη πόλη σαν ένας πέτρινος δείκτης του χρόνου. Εδώ και αιώνες μετρά τις ώρες με τις καμπάνες του, φυλάσσει μνήμες, πυρκαγιές, εμπορικές δόξες και λησμονημένους φόβους. Είναι ένα μνημείο της τάξης: κάθε καμπάνα χτυπά τη στιγμή της, κάθε πέτρα γνωρίζει τη θέση της. 

Κι όμως, μέσα σε αυτό το κατεξοχήν σύμβολο της μεσαιωνικής ακρίβειας φιλοξενείται σήμερα ένα μουσείο αφιερωμένο στον Salvador Dalí, τον ζωγράφο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του στην αποσύνθεση του χρόνου και της βεβαιότητας. Η έκθεση στεγάζεται ακριβώς μέσα στο καμπαναριό, εκεί όπου ακόμη και σήμερα οι καμπάνες ρυθμίζουν τη ζωή της πόλης. 

Η συνάντηση αυτή μοιάζει εντελώς αντιφατική αλλά εξόχως συμβολική. Από τη μία πλευρά ο πύργος, που επιμένει να μετρά τον χρόνο. Από την άλλη ο Νταλί, που τον λιώνει σαν κερί πάνω σε ένα κλαδί ελιάς. Το καμπαναριό λέει ότι οι ώρες περνούν με τάξη· ο Νταλί απαντά ότι οι ώρες είναι όνειρα που προσποιούνται πως είναι αληθινά.

Αν ο Νταλί είχε ζωγραφίσει τη Μπριζ, ίσως οι καμπάνες της να έσταζαν σαν μαλακά μέταλλα πάνω στα κανάλια. Ίσως οι 366 σκάλες του καμπαναριού της Μπριζ να μην οδηγούσαν στην κορυφή, αλλά σε έναν άλλο αιώνα. Και ίσως ο ίδιος ο πύργος να μην ήταν παρά το απολίθωμα μιας σκέψης που αρνείται να ξεχαστεί. 

Έτσι, στο κέντρο της Μπριζ, ο Μεσαίωνας και ο Υπερρεαλισμός συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο πύργο. Οι καμπάνες εξακολουθούν να χτυπούν, αλλά κάπου ανάμεσα στους ήχους τους ακούγεται και το γέλιο του Νταλί- εκείνο το γέλιο που μας θυμίζει ότι ο χρόνος είναι ίσως το πιο παράξενο έργο τέχνης που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος.