Βαρύτητα στο κόκκινο.

Υπάρχει ένα χρώμα που δεν είναι απλώς χρώμα. Είναι νόμος. Είναι έλξη. Είναι βάρος.

Το κόκκινο δεν απλώνεται -καταρρέει προς τα μέσα. Σαν να το κρατάει κάτι αόρατο και ταυτόχρονα να το αφήνει να πέφτει αργά, ασταμάτητα, μέσα στο βλέμμα.

Κοκκινά χείλη. Κόκκινο κρασί. Και ανάμεσά τους μια δύναμη που δεν χρειάζεται σώμα για να υπάρχει. Μόνο εγγύτητα.

Η βαρύτητα του κόκκινου δεν τραβά προς τη γη· τραβά προς τον άλλον. Προς εκείνον που δεν έχει αγγίξει ακόμα, αλλά ήδη βαραίνει μέσα σου σαν γεγονός που συνέβη πριν από τη στιγμή του.

Το κρασί κυλά στο ποτήρι σαν μικρή πτώση. Τα χείλη το σταματούν για λίγο, όχι από δίψα αλλά από αναβολή. Κάθε αναβολή όμως είναι ήδη μια μορφή επαφής.

Κι όσο η νύχτα πυκνώνει, το κόκκινο δεν φωτίζει -βαθαίνει. Γίνεται βάθος αντί για επιφάνεια. Γίνεται υπόσχεση που δεν χρειάζεται εκπλήρωση για να είναι αληθινή.

Και τότε καταλαβαίνεις: η πιο δυνατή βαρύτητα δεν είναι αυτή που σε κρατά στη γη, αλλά αυτή που σε γέρνει προς μια στιγμή, έναν άνθρωπο, ένα βλέμμα -σαν να έχει ήδη συμβεί κάτι που απλώς δεν ειπώθηκε ακόμα.