Ο ορίζοντας των βουνών.

Ο ορίζοντας των βουνών δεν είναι γραμμή· είναι υπόσχεση που δεν τηρείται ποτέ.

Στα χαμηλά ξυπνά η ομίχλη σαν παλιά μνήμη που δεν αποφασίζει αν θέλει να γίνει ιστορία. Τα χωριά κοιτούν προς τα πάνω, σαν να ζητούν από τις κορυφές μια απάντηση που πάντα αναβάλλεται. Και τα βουνά, ακίνητα, δεν απαντούν· μόνο μετακινούν το ερώτημα πιο πέρα.

Ο ορίζοντας εδώ δεν χωρίζει τον ουρανό από τη γη. Τους συγχέει. Όσο ανεβαίνεις, τόσο ο κόσμος μικραίνει, αλλά η απόσταση δεν μειώνεται. Είναι ένα παράδοξο οπτικής: η κορυφή δεν είναι τέλος, αλλά ένας ακόμη τρόπος να αρχίζεις από την αρχή.

Κάποιοι λένε πως ο ορίζοντας είναι ό,τι βλέπεις. Μα στα βουνά γίνεται ό,τι δεν φτάνεις. Ένα όριο που απομακρύνεται όσο το πλησιάζεις, σαν σκέψη που αρνείται να ολοκληρωθεί, σαν φράση που αφήνει σκόπιμα το πιο σημαντικό της μισό.

Κι έτσι τα βουνά δεν κρατούν τον κόσμο· τον αναβάλλουν. Σαν να υπάρχει κάπου πίσω από την επόμενη κορυφή ένας δεύτερος κόσμος, πιο καθαρός, πιο αληθινός -αλλά πάντα λίγο πιο πέρα, εκεί όπου ο αέρας γίνεται πιο λεπτός και η αλήθεια πιο αόρατη.