Το Κοτσύφι.

 

Το κοτσύφι δεν έχει τα χρώματα του παγονιού ούτε το μεγαλείο του αετού. Είναι ένα ταπεινό πουλί των κήπων, των φραχτών και των σκιερών μονοπατιών. Κι όμως, κάθε αυγή, όταν η νύχτα αποσύρει αργά το πέπλο της, το τραγούδι του μοιάζει να ξυπνά τον κόσμο από την αρχή.

Πηδά ανάμεσα στα χόρτα με μια σοβαρότητα σχεδόν φιλοσοφική, σαν να αναζητά όχι σκουλήκια και σπόρους, αλλά τα μικρά μυστικά της γης. Το μαύρο του φτέρωμα απορροφά το φως, ενώ το κίτρινο ράμφος του μοιάζει με μια σπίθα ήλιου που ξέμεινε πάνω στη σκιά.

Το κοτσύφι γνωρίζει κάτι που συχνά ξεχνά ο άνθρωπος: ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στην επίδειξη αλλά στην παρουσία. Στο κελάηδημα που γεμίζει τον αέρα χωρίς να ζητά χειροκρότημα. Στην ήσυχη επιμονή της ζωής που συνεχίζει να ανθίζει ανάμεσα στα δέντρα, στα ποτάμια και στους κήπους.

Ίσως γι' αυτό το τραγούδι του ακούγεται τόσο μελαγχολικό και τόσο ελπιδοφόρο μαζί· σαν μια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πιο συνηθισμένες υπάρξεις κρύβουν μέσα τους μια μικρή αιωνιότητα. Το κοτσύφι είναι η φωνή της αυγής ντυμένη στα μαύρα.