Παριζιάνικοι δρόμοι.

Οι παριζιάνικοι δρόμοι δεν οδηγούν μόνο σε πλατείες και γέφυρες· οδηγούν στις ζωές που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει.

Κάθε λιθόστρωτο μοιάζει να έχει απομνημονεύσει τα βήματα κάποιου άγνωστου εραστή, κάποιου ποιητή που δεν έγινε ποτέ διάσημος, κάποιας γυναίκας που περπάτησε με ένα λουλούδι στα μαλλιά και άλλαξε, χωρίς να το ξέρει, τη διάθεση ολόκληρης της πόλης.

Το πρωί μυρίζουν ψωμί και βροχή. Το σούρουπο κρασί, καπνό και αναμνήσεις. Τη νύχτα γίνονται ποτάμια όπου οι σκιές κυλούν πιο αργά από τους ανθρώπους.

Στο Παρίσι δεν περπατάς απλώς στους δρόμους. Οι δρόμοι περπατούν μέσα σου. Σου δανείζουν για λίγο την ψευδαίσθηση ότι η ζωή μπορεί να είναι ένα ατέλειωτο απόγευμα, όπου κάθε γωνιά υπόσχεται μια συνάντηση και κάθε φανάρι καθυστερεί επίτηδες για να προλάβει η μοίρα να φτάσει.

Ίσως γι' αυτό οι παριζιάνικοι δρόμοι δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά. Ακόμη κι όταν τους αφήνεις πίσω σου, συνεχίζουν να διασχίζουν τη μνήμη, σαν μια πόλη που αρνείται να κατοικεί μόνο στον χάρτη και επιμένει να κατοικεί στην καρδιά.