Ποιητική σκέψη.

Ίσως η ποίηση να μην είναι τρόπος γραφής αλλά τρόπος θέασης. Να είναι η στιγμή που το συνηθισμένο αρνείται να παραμείνει συνηθισμένο.

Ένα βότσαλο στην ακτή δεν είναι μόνο πέτρα· είναι μια σταγόνα βουνού που ταξίδεψε αιώνες για να μάθει τη γλώσσα της θάλασσας. Ένα κυπαρίσσι δεν είναι μόνο δέντρο· είναι μια φλόγα που διάλεξε να καίει προς τον ουρανό χωρίς να καταναλώνεται.

Η ποιητική σκέψη δεν αναζητά απαντήσεις. Αναζητά κρυφές συγγένειες. Βλέπει τη σιωπή μέσα στις λέξεις, τη νύχτα μέσα στο φως, το τέλος μέσα στην αρχή. Γνωρίζει ότι κάθε σκιά είναι η υπογραφή ενός φωτός και ότι κάθε κύμα κουβαλά τη μνήμη μιας μακρινής καταιγίδας.

Ίσως γι’ αυτό η ποίηση επιμένει να κατοικεί στον άνθρωπο. Επειδή ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από πράγματα, αλλά και από τα μυστικά νήματα που τα ενώνουν. Και η ποιητική σκέψη είναι η τέχνη να τα διακρίνεις, έστω για μια στιγμή, πριν χαθούν ξανά μέσα στο απέραντο φως της ημέρας.