Η επανάσταση του κοπαδιού.

Το κοπάδι των προβάτων δεν εξεγέρθηκε· εξερράγη μέσα στην ίδια του την κανονικότητα.

Δεν υπήρξε στιγμή που κάποιος σήκωσε φωνή. Υπήρξε μόνο μια ρωγμή στον υπακοή: ένα πρόβατο δεν γύρισε όταν έπρεπε. Και μετά άλλο ένα δεν ακολούθησε τον ίσκιο του μπροστινού. Και ξαφνικά, ο μηχανισμός της ομοιομορφίας άρχισε να τρίζει σαν παλιό κόκαλο.

Ο βοσκός προσπάθησε να μετρήσει, αλλά η μέτρηση προϋποθέτει πίστη στην επανάληψη. Κι αυτή είχε ήδη διαλυθεί.

Το κοπάδι δεν χωρίστηκε -αποσυντέθηκε σε αποφάσεις. Μικρές, ασήμαντες, αλλά ανεπανόρθωτες. Κάθε πρόβατο που έστρεφε αλλού το κεφάλι του δεν ήταν απλώς απόκλιση· ήταν μια άρνηση του ίδιου του σχεδίου του κόσμου.

Κι έτσι η επανάσταση δεν είχε σύμβολα.

Είχε σιωπές που δεν υπάκουαν.

Είχε βήματα που δεν ζητούσαν άδεια.

Είχε σώματα που ανακάλυπταν ότι το «μαζί» δεν είναι νόμος αλλά πιθανότητα.

Κάποια στιγμή δεν υπήρχε πια κοπάδι για να επαναστατήσει -μόνο πολλαπλές μοναξιές που περπατούσαν με δική τους γεωμετρία πάνω στο ίδιο χώμα.

Και τότε συνέβη το τελικό χτύπημα στην τάξη του κόσμου: ο βοσκός κοίταξε το λιβάδι και δεν ήξερε πού αρχίζει η απώλεια και πού τελειώνει η ελευθερία.