Ο Σιδερένιος Μάρτυρας.

Ο Πύργος του Άιφελ δεν χτίστηκε για να γίνει αθάνατος. Χτίστηκε για μια έκθεση, για μια επέτειο, για μια στιγμή. Οι άνθρωποι τον προόριζαν να ζήσει είκοσι χρόνια και ύστερα να διαλυθεί σε σωρούς από σίδερο. Κανείς δεν φανταζόταν πως το προσωρινό θα νικούσε το μόνιμο και πως ένα κατασκεύασμα από πριτσίνια θα γινόταν η ψυχή μιας πόλης. 

Ένα βράδυ, καθώς ο άνεμος περνούσε μέσα από το μεταλλικό πλέγμα του, ο Πύργος άκουσε το Παρίσι να κοιμάται. Τα φώτα των καφέ έσβηναν ένα ένα, τα τελευταία βήματα αντηχούσαν στις όχθες του Σηκουάνα και μόνο εκείνος έμενε ξύπνιος.

«Πόσο παράξενοι είναι οι άνθρωποι», σκέφτηκε.

Τον είχαν υβρίσει όταν γεννήθηκε. Τον είπαν τέρας, σκελετό, προσβολή για την ομορφιά της πόλης. Κι όμως τώρα ανέβαιναν επάνω του για να κοιτάξουν τον κόσμο από ψηλά. 

Ο Πύργος γέλασε με τον μεταλλικό του τρόπο.

Οι άνθρωποι κάνουν συχνά αυτό το λάθος. Φοβούνται το καινούργιο μέχρι να το συνηθίσουν. Ύστερα το αγαπούν τόσο πολύ ώστε να μην μπορούν να φανταστούν τη ζωή χωρίς αυτό.

Κοίταξε τα ζευγάρια που περπατούσαν κάτω από τα πόδια του. Άλλα κρατιούνταν από το χέρι, άλλα μάλωναν, άλλα έδιναν όρκους αιώνιας αγάπης.

Ο Πύργος ήξερε καλύτερα.

Εκείνος είχε δει γενιές να περνούν σαν σύννεφα. Είχε ακούσει υποσχέσεις που κράτησαν μια εβδομάδα και σιωπές που άντεξαν μια ζωή. Είχε δει αυτοκρατορίες να πέφτουν, πολέμους να αρχίζουν και να τελειώνουν, μόδες να γεννιούνται και να πεθαίνουν.

Μόνο ο χρόνος παρέμενε πιστός.

Και τότε κατάλαβε κάτι που ούτε οι τουρίστες ούτε οι ερωτευμένοι αντιλαμβάνονταν.

Δεν ήταν εκείνος το αξιοθέατο.

Αξιοθέατο ήταν οι άνθρωποι.

Εκείνοι ανέβαιναν κάθε μέρα τα σκαλιά του νομίζοντας πως παρατηρούν το Παρίσι. Στην πραγματικότητα, το Παρίσι τούς παρατηρούσε μέσα από τα μάτια του Πύργου.

Και καθώς η νύχτα προχωρούσε, ο Σιδερένιος Μάρτυρας χαμογέλασε ξανά.

Γιατί γνώριζε ένα μυστικό που μόνο τα πολύ παλιά πράγματα γνωρίζουν:

δεν είναι η ομορφιά που νικά τον χρόνο·

είναι ο χρόνος που χαρίζει την ομορφία.