Το μαλλί της γριάς.

 

Υπάρχουν γλυκά που χορταίνουν το σώμα και γλυκά που τρέφουν τη μνήμη. Το μαλλί της γριάς ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ζάχαρη· είναι μια μικρή αυταπάτη που ο άνθρωπος έμαθε να πλάθει, σαν να ήθελε να αποδείξει ότι ακόμη και το πιο βαρύ υλικό μπορεί να μεταμορφωθεί σε σύννεφο.

Στα πανηγύρια και στα λούνα παρκ, ανάμεσα στις φωνές και στα φώτα, το παιδί κρατά στα χέρια του ένα ροζ σύννεφο. Το κοιτάζει με δέος, σαν να κρατά ένα κομμάτι ουρανού. Όμως η χαρά του έχει ημερομηνία λήξης. Με μια μπουκιά, το σύννεφο εξαφανίζεται. Η γλύκα μένει για λίγο στη γλώσσα, έπειτα μόνο στα δάχτυλα και τέλος στη μνήμη.

Ίσως γι' αυτό ονομάστηκε «μαλλί της γριάς». Η γριά είναι ο χρόνος. Τα λευκά της μαλλιά είναι οι ίνες των χρόνων που πέρασαν, τόσο λεπτές ώστε διαλύονται μόλις προσπαθήσεις να τις κρατήσεις. Το παιδί βλέπει μόνο τη ζάχαρη· ο ηλικιωμένος βλέπει τη φθορά. Και οι δύο όμως κρατούν το ίδιο σύννεφο.

Η ζωή μοιάζει συχνά με αυτό το γλύκισμα. Ξοδεύουμε χρόνια για να υφάνουμε όνειρα που μπορεί να λιώσουν μέσα σε μια στιγμή. Κυνηγάμε επιτυχίες, έρωτες, δόξες και βεβαιότητες, μόνο για να ανακαλύψουμε ότι ήταν εύθραυστα νήματα, έτοιμα να διαλυθούν στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα. Δεν σημαίνει όμως ότι ήταν μάταια. Η αξία τους δεν βρισκόταν στη διάρκειά τους, αλλά στη στιγμή που μας έκαναν να πιστέψουμε πως κρατούσαμε κάτι αληθινά θαυμαστό.

Το μαλλί της γριάς μάς θυμίζει πως η ομορφιά δεν είναι πάντοτε συμπαγής. Μερικές φορές είναι ελαφριά σαν αέρας, γλυκιά σαν παιδική ανάμνηση και εφήμερη σαν ένα καλοκαιρινό πανηγύρι. Κι ίσως αυτή η εφήμερη φύση του να είναι το μεγαλύτερο μάθημά του: ότι υπάρχουν πράγματα που δεν προορίζονται να διαρκέσουν, αλλά να μας θυμίσουν πως ακόμη και η πιο σύντομη χαρά μπορεί να αφήσει το πιο μόνιμο αποτύπωμα στην ψυχή.