Το λιώσιμο του χώρου και του χρόνου.

Το παγωτό δεν έλιωνε.

Απλώς αρνούνταν να παραμείνει ιδέα.

Έτρεχε αργά πάνω στο χωνάκι σαν να είχε βαρεθεί να είναι στερεό, σαν να είχε διαβάσει Αϊνστάιν και να αποφάσισε ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι υπερβολικά σοβαροί για να τους πάρει κανείς στα σοβαρά.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε ήδη υποψιαστεί το σκάνδαλο: ότι το σύμπαν δεν είναι ράφι με ακίνητα πράγματα, αλλά ένα ελαστικό αστείο που τεντώνεται όταν γελάς δυνατά. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια θεωρία και σε μια σταγόνα βανίλιας, ο χρόνος άρχισε να συμπεριφέρεται ύποπτα: άλλοτε επιβραδυνόταν σαν μεθυσμένος φιλόσοφος, άλλοτε έτρεχε σαν να τον κυνηγούσε η ίδια του η αρχή.

Το παγωτό, φυσικά, το ήξερε πρώτο.

Γιατί το παγωτό δεν υπακούει στη βαρύτητα της λογικής· υπακούει στη θερμοδυναμική της απόλαυσης. Και η απόλαυση, όπως και ο χωροχρόνος, δεν είναι ποτέ σταθερή. Είναι ένα πείραμα που λιώνει μπροστά στα μάτια σου για να σου αποδείξει ότι τίποτε δεν είναι ακίνητο, ούτε καν η στιγμή που νομίζεις ότι κρατάς.

Αν κοιτούσες αρκετά προσεκτικά, θα έβλεπες πως δεν λιώνει το παγωτό. Λιώνει η βεβαιότητα ότι υπάρχει “τώρα”.

Και κάπου ανάμεσα σε μια σταγόνα που πέφτει και σε μια σκέψη που ξεφεύγει, ο χώρος κάνει ένα μικρό μορφασμό και ο χρόνος γελάει -όχι κακόβουλα, αλλά σαν να ξέρει ένα αστείο που δεν σου εξήγησε ποτέ κανείς.

Κι ίσως αυτό να είναι το σύμπαν: ένα παγωτό που επιμένει να αποδεικνύει, ξανά και ξανά, ότι τίποτε δεν κρατιέται όρθιο για πολύ -ούτε καν οι νόμοι που νομίζουμε πως το κρατούν.