Η θαλάσσια χελώνα.

 

Ίσως η πρώτη θαλάσσια χελώνα να μην γεννήθηκε ποτέ. Ίσως να υπήρχε ανέκαθεν, κολυμπώντας σε μια θάλασσα που δεν ανήκε στη Γη αλλά στον χρόνο. Κάθε χελώνα που βλέπουμε σήμερα είναι πιθανόν η ίδια ύπαρξη, επαναλαμβανόμενη μέσα στους αιώνες, σαν μια λέξη που το σύμπαν αρνείται να ξεχάσει.

Λένε πως επιστρέφει πάντοτε στην παραλία όπου γεννήθηκε. Όμως ποια παραλία είναι αυτή; Εκείνη της άμμου ή εκείνη της μνήμης; Ίσως η θάλασσα να είναι μια ατέλειωτη βιβλιοθήκη χωρίς ράφια και οι ακτές τα μοναδικά σημεία όπου ένα βιβλίο μπορεί να ξαναγράψει την πρώτη του σελίδα.

Το καβούκι της μοιάζει με χάρτη. Οι γραμμές του θυμίζουν ηπείρους που χάθηκαν, αστερισμούς που έσβησαν ή διαδρομές που δεν ακολούθησε ποτέ κανένας άνθρωπος. Αν μπορούσε κάποιος να διαβάσει αυτόν τον χάρτη, ίσως να ανακάλυπτε ότι κάθε ταξίδι είναι στην πραγματικότητα μια επιστροφή.

Η χελώνα δεν βιάζεται. Γνωρίζει πως ο χρόνος είναι ένας ωκεανός που δεν νικιέται με ταχύτητα. Κάθε της κίνηση είναι μια διαπραγμάτευση με την αιωνιότητα. Ενώ οι άνθρωποι μετρούν τη ζωή με ημερολόγια και ρολόγια, εκείνη τη μετρά με παλίρροιες, φεγγάρια και εποχές.

Κάποτε θα εξαφανιστεί, όπως εξαφανίζονται όλα τα πλάσματα. Ή ίσως όχι. Ίσως κάθε θαλάσσια χελώνα που βυθίζεται στα σκοτεινά νερά να γίνεται η σκέψη μιας άλλης χελώνας που μόλις γεννήθηκε. Έτσι η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ· απλώς αλλάζει σώμα.

Και τότε καταλαβαίνει κανείς πως η θαλάσσια χελώνα δεν είναι μόνο ένα ζώο. Είναι η υποψία ότι ο κόσμος θυμάται περισσότερα απ' όσα θυμόμαστε εμείς· ότι κάτω από τα κύματα υπάρχει μια μυστική γεωγραφία, όπου η μνήμη και ο χρόνος κολυμπούν αργά, με το ίδιο καβούκι εδώ και εκατομμύρια χρόνια.