Το Αγγούρι και η Μεταφυσική της Τραγανότητας.

Κάποιος είπε -ίσως σε λάθος μπαρ, ίσως στο σωστό όνειρο- ότι το αγγούρι είναι το πιο ειρωνικό λαχανικό του κόσμου. Διότι μοιάζει με κάτι που θα έπρεπε να είναι βαθύ, αλλά επιμένει να είναι νερό με άποψη.

Στην πόλη αυτή, οι άνθρωποι δεν έτρωγαν αγγούρια. Τα διάβαζαν. Και το πρώτο πράγμα που μάθαιναν ήταν ότι η φλούδα δεν είναι εξωτερικό στρώμα αλλά στάση ζωής. Μια λεπτή πράσινη άρνηση να γίνει κανείς εντελώς διαφανής.

Οι διατροφολόγοι το έλεγαν απλά: “ίνες, βιταμίνες, αντιοξειδωτικά”. Αλλά οι ποιητές γελούσαν. Διότι ήξεραν πως αυτά είναι απλώς οι επιστημονικές λέξεις για το ίδιο πράγμα: αντίσταση στη λήθη.

Κάποιος τύπος με υπερβολικά πολλά σημειωματάρια -πάντα υπάρχει ένας τέτοιος τύπος- ισχυριζόταν ότι όταν αφαιρείς τη φλούδα από ένα αγγούρι, αφαιρείς την προσωπικότητά του. Το κάνεις ευγενικό, ήσυχο, αδιάφορο. Δηλαδή το μετατρέπεις σε νερό που ντρέπεται.

Αλλά το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι η αφαίρεση της φλούδας. Είναι η ψευδαίσθηση ότι το μέσα και το έξω μπορούν να συμφωνήσουν. Διότι το αγγούρι, όπως και ο άνθρωπος, είναι μια διαρκής διαφωνία μεταξύ δροσιάς και χαρακτήρα.

Και αν ο κόσμος έχει κάποιο μυστικό, αυτό είναι απλό:

ό,τι είναι αρκετά πράσινο, θυμάται.

Γι’ αυτό και το αγγούρι, όταν τρώγεται με τη φλούδα του, δεν είναι τροφή. Είναι μια μικρή επανάσταση κατά της υπερβολικής καθαρότητας του σύμπαντος.