Το χέρι.

Η  ταινία "The Hand" («Το Χέρι») είναι μια αισθηματική δραματική ταινία μικρού μήκους (2004) σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του κορυφαίου δημιουργού του Χονγκ Κονγκ, Γουόνγκ Καρ Γουάι (Wong Kar-wai). Κυκλοφόρησε αρχικά ως μέρος της σπονδυλωτής ταινίας "Eros", μαζί με τα μικρού μήκους έργα "Ισορροπία" του Στίβεν Σόντερμπεργκ και "Το Επικίνδυνο Νήμα των Πραγμάτων" του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Αργότερα, ο σκηνοθέτης κυκλοφόρησε μια εκτεταμένη αυτοτελή έκδοση (Director's Cut) διάρκειας 56 λεπτών.

Πλοκή και Υπόθεση.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο ατμοσφαιρικό, βροχερό Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του 1960. Ο Ζανγκ (Τσανγκ Τσεν), ένας ντροπαλός και άπειρος βοηθός ράφτη, επισκέπτεται την πολυτελή κατοικία της Μις Χουά (Γκονγκ Λι), μιας πανέμορφης και περιζήτητης εταίρας της υψηλής κοινωνίας.

Στην πρώτη τους συνάντηση, η Μις Χουά τον μυεί στη σεξουαλικότητα με έναν έντονο, απτικό τρόπο, χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να του αφήσει μια ανεξίτηλη ανάμνηση και να «εμπνεύσει» την τέχνη του. Στα χρόνια που ακολουθούν, ο Ζανγκ εξελίσσεται σε κορυφαίο δημιουργό ενδυμάτων, κινούμενος αποκλειστικά από την κρυφή, ανεκπλήρωτη εμμονή του γι' αυτήν. Όταν η ζωή της Μις Χουά παίρνει τραγική τροπή προς τη φτώχεια και την αρρώστια, ο Ζανγκ παραμένει βαθιά πιστός, αποτυπώνοντας τον έρωτά του σε κάθε μεταξωτό φόρεμα (cheongsam) που ράβει για εκείνη.

Κεντρικά Θέματα και Αισθητική.

Η Αφή ως Εμμονή: Ο Γουόνγκ Καρ Γουάι εξερευνά πώς τα ρούχα γίνονται το «δοχείο» του ανθρώπινου πόθου. Η επιθυμία μεταφέρεται απόλυτα στην πράξη της μέτρησης, του κοψίματος και του ραψίματος του υφάσματος.

Ανατροπή των Ρόλων: Αντίθετα με την απόλυτη εγκράτεια των εραστών στο Ερωτική Επιθυμία, εδώ η γυναίκα κυριαρχεί απόλυτα στην αρχή, ενώ ο άνδρας γίνεται ο ευάλωτος προστάτης της καθώς εκείνη καταρρέει.

Φωτογραφία και Σκηνογραφία: Η κάμερα του μόνιμου συνεργάτη του, Κρίστοφερ Ντόιλ, εστιάζει σε κλειστοφοβικά κοντινά πλάνα με μια χρωματική παλέτα γεμάτη βαθιά κόκκινα και γήινα χρώματα, που τονίζουν το πάθος αλλά και τη φθορά.

Κοστούμια: Σχεδιασμένα από τον Γουίλιαμ Τσανγκ, τα παραδοσιακά κινέζικα φορέματα qipao της Μις Χουά αντικατοπτρίζουν την οικονομική της πτώση και το πέρασμα του χρόνου, χάνοντας σταδιακά την πολυτέλειά τους.

Η ταινία καταργεί την απόσταση ανάμεσα στις αισθήσεις. Μέσα από τα πλάνα του Κρίστοφερ Ντόιλ, ο θεατής δεν βλέπει απλώς, αλλά «αισθάνεται» την υφή των υφασμάτων και τη θερμοκρασία των σωμάτων στην οθόνη. Χαρακτηρίστηκε ως μια «γιορτή των αισθήσεων» που αποπνέει έναν υπόκωφο, σχεδόν ανυπόφορο ερωτισμό.

Πρέπει να σταθεί κάνεις ιδιαίτερα στο πώς ο σκηνοθέτης αποτύπωσε τον καθαρό αισθησιασμό χωρίς να καταφύγει σε φτηνές ή υπερβολικά γυμνές σκηνές: μια απίστευτα κομψή μελέτη πάνω στον πόθο, όπου η πρώτη χειρονομία της Μις Χουά μετατρέπεται σε μια ισόβια, μελαγχολική εμμονή γεμάτη ρομαντισμό και θλίψη.

Η ταινία χαρακτηρίζεται ως η ιδανική «συμπληρωματική» προσθήκη στο "Ερωτική Επιθυμία" και το "2046". Αν και είναι μικρότερη σε διάρκεια, διαθέτει την ίδια ποιητική δομή, τη σπασμένη αφήγηση και το μοτίβο του ανεκπλήρωτου έρωτα που καθιέρωσαν τον Γουόνγκ Καρ Γουάι ως μετρέρ του είδους.