«Το κάπνισμα σκοτώνει...»

Το προειδοποιητικό μήνυμα στο πακέτο ήταν σαφές: «Το κάπνισμα σκοτώνει». Κι όμως, πάνω του ήταν τυπωμένοι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, σαν μια ειρωνεία που ούτε ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.

Ο καπνός σκοτώνει αργά, μεθοδικά, κύτταρο το κύτταρο. Ο έρωτας, αντίθετα, χτυπά κατευθείαν στην καρδιά. Δεν περιμένει δεκαετίες· αρκούν λίγες νύχτες, μια λάθος στιγμή, ένα βλέμμα στο μπαλκόνι της Βερόνας.

Αν οι καπνοβιομηχανίες ήταν ειλικρινείς, ίσως δίπλα στην υγειονομική προειδοποίηση να έγραφαν και μια δεύτερη:

«Προσοχή: Ο έρωτας μπορεί να προκαλέσει αϋπνία, παραλογισμό, ποιήματα και, σε ακραίες περιπτώσεις, κοινή αυτοκτονία.»

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα δεν πέθαναν από καπνό. Πέθαναν από την πιο παλιά και επίμονη ανθρώπινη συνήθεια: να πιστεύουν πως μια άλλη ψυχή αξίζει περισσότερο από την ίδια τους τη ζωή.

Γι’ αυτό κάθε φορά που διαβάζω «Το κάπνισμα σκοτώνει», θυμάμαι ότι η λογοτεχνία μάς έχει ήδη προειδοποιήσει για κάτι πιο επικίνδυνο.

Το κάπνισμα σκοτώνει. Ο έρωτας να δεις.