Η χορογραφία του ελαιώνα.

Υπάρχουν τόποι που δεν κατοικούνται μόνο από ανθρώπους. Κατοικούνται από κινήσεις. Ο ελαιώνας είναι ένας τέτοιος τόπος.

Με την πρώτη ματιά, τα δέντρα μοιάζουν ακίνητα. Ρίζες βαθιές, κορμοί στριμμένοι από τους αιώνες, φύλλα ασημένια που λαμπυρίζουν στον ήλιο. Όμως η ακινησία τους είναι μια ψευδαίσθηση. Όποιος μείνει αρκετή ώρα ανάμεσά τους θα αντιληφθεί ότι ο ελαιώνας χορεύει.

Όχι με τη βιασύνη των ανθρώπων. Ούτε με την επιδεικτική χάρη των χορευτών. Ο χορός της ελιάς είναι αργός, σχεδόν γεωλογικός. Ένα λίκνισμα που διαρκεί χρόνια. Μια στροφή που χρειάζεται μια ολόκληρη εποχή για να ολοκληρωθεί.

Οι γεωπόνοι θα μιλήσουν για ανέμους, φωτοσύνθεση και βιολογικούς μηχανισμούς. Οι ποιητές θα μιλήσουν για ψυχές φυλαγμένες μέσα στο ξύλο. Και οι δύο ίσως έχουν δίκιο.

Διότι υπάρχει κάτι παράξενο στους παλιούς ελαιώνες. Όταν πέφτει το απόγευμα και ο ήλιος χαμηλώνει, οι σκιές των δέντρων αρχίζουν να αγγίζουν η μία την άλλη. Τότε γεννιέται η εντύπωση πως οι ελιές ανταλλάσσουν βήματα. Σαν να θυμούνται μια αρχαία χορογραφία που οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει.

Σε ορισμένα χωριά λένε πως κάθε ελιά γνωρίζει το όνομα της διπλανής της. Άλλοι λένε πως οι ρίζες τους συναντιούνται βαθιά στο σκοτάδι της γης και εκεί συνομιλούν. Δεν υπάρχουν αποδείξεις γι' αυτό. Όμως ούτε και για το αντίθετο.

Ίσως ο ελαιώνας να είναι μια ορχήστρα χωρίς ήχο.

Ο άνεμος είναι ο αόρατος μαέστρος. Τα φύλλα είναι τα έγχορδα. Οι κορμοί τα κρουστά που παίζουν με τον χρόνο αντί με τα χέρια. Και κάθε χρόνο, όταν οι ελιές γεμίζουν καρπό, η παράσταση φτάνει στην κορύφωσή της. Οι καρποί δεν είναι παρά οι νότες που απομένουν μετά το τέλος της μουσικής.

Ο μαγικός ρεαλισμός αρχίζει ακριβώς εκεί όπου η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσει την ομορφιά. Διότι κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ένας ελαιώνας προκαλεί συχνά την αίσθηση ότι παρακολουθείς κάτι ζωντανό και συνειδητό. Κάτι που σε κοιτάζει πίσω.

Ίσως επειδή οι ελιές έχουν υπάρξει μάρτυρες περισσότερων γενεών από όσες μπορεί να θυμηθεί ένας άνθρωπος. Έχουν δει πολέμους, έρωτες, ξηρασίες, γιορτές, γεννήσεις. Έχουν ακούσει γέλια που χάθηκαν και ονόματα που σβήστηκαν από τις επιγραφές. Και όλα αυτά τα μετατρέπουν σε μια αργή κίνηση των κλαδιών τους.

Έτσι ο ελαιώνας δεν είναι απλώς ένα σύνολο δέντρων.

Είναι μια χορογραφία του χρόνου.

Κάθε ελιά εκτελεί το δικό της βήμα. Κάθε άνεμος αλλάζει τον ρυθμό. Κάθε εποχή προσθέτει μια νέα φιγούρα στον χορό.

Και ο άνθρωπος, όταν περπατά ανάμεσά τους, δεν είναι θεατής.

Είναι για λίγο μέλος του θιάσου. Ένας περαστικός χορευτής σε μια παράσταση που άρχισε πριν από αιώνες και θα συνεχιστεί πολύ μετά την αποχώρησή του από τη σκηνή.