Οι Κόκκινες Καυτές Πιπεριές.

Στη Νάπολη, οι κόκκινες καυτές πιπεριές κρέμονταν από τα μπαλκόνια σαν φυλαχτά ενάντια στη μονοτονία. Οι τουρίστες πίστευαν πως ήταν διακοσμητικά. Οι κάτοικοι ήξεραν καλύτερα: ήταν μικρά κομμάτια από τη φωτιά του Βεζούβιου.

Κάθε άνοιξη, όταν το ηφαίστειο κοιμόταν βαθιά κάτω από τα σύννεφα, οι πιπεριές ωρίμαζαν. Ρούφαγαν λίγη από τη λάβα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα γίνει πέτρα ή όνειρο. Γι' αυτό ήταν τόσο κόκκινες.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, που ζούσε σε ένα στενό των "Quartieri Spagnoli", συνήθιζε να τις κρεμά σε μακριές γιρλάντες έξω από το παράθυρό της. Τα βράδια έβλεπε τον Βεζούβιο να σκοτεινιάζει πάνω από τον κόλπο και ψιθύριζε ιστορίες στις πιπεριές.

Το πρωί εκείνες είχαν μεγαλώσει λίγο.

Οι γείτονες έλεγαν πως οι πιπεριές άκουγαν. Άλλοι έλεγαν πως θυμούνταν.

Και όταν κάποιος ερωτευόταν στη Νάπολη, δεν του χάριζαν λουλούδια. Του έδιναν μία κόκκινη πιπεριά. Γιατί τα λουλούδια μαραίνονται, ενώ η φωτιά ξέρει να επιμένει.

Έτσι εξηγείται γιατί στους δρόμους της πόλης, ανάμεσα στις μπουγάδες, στις φωνές των ψαράδων και στη μυρωδιά της θάλασσας, αιωρούνται ακόμη χιλιάδες μικρές κόκκινες φλόγες.

Δεν είναι πιπεριές.

Είναι οι καρδιές των παλιών εραστών της Νάπολης, που αρνήθηκαν να σβήσουν.