Η ιστορία του σκατζόχοιρου.

Υπάρχει μια βιβλιοθήκη που δεν περιέχει βιβλία αλλά σιωπές. Τα ράφια της είναι γεμάτα από αναμνήσεις πλασμάτων που δεν γνωρίζουν ότι θυμούνται. Εκεί, σε κάποιο αθέατο ράφι, φυλάσσεται η ιστορία του σκατζόχοιρου.

Δεν είναι μεγάλο ζώο. Δεν διαθέτει τη δύναμη του λύκου, ούτε την ταχύτητα του ελαφιού. Η φύση, με μια παράδοξη οικονομία, τού έδωσε μόνο ένα σώμα ευάλωτο και μια πανοπλία από αγκάθια. Κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι τα αγκάθια είναι όπλα. Ίσως όμως να είναι κάτι διαφορετικό: η μνήμη του φόβου μεταμορφωμένη σε μορφή.

Κάθε αγκάθι μοιάζει με μια καταγεγραμμένη εμπειρία του κόσμου. Ένα ίχνος από τον καιρό που κάποιο αρπακτικό πλησίασε υπερβολικά. Μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι μόνο λιβάδια και φεγγάρια αλλά και δόντια.

Συχνά αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι διαφέρουν τόσο πολύ.

Κι εμείς περιφερόμαστε μέσα στον κόσμο καλυμμένοι από αόρατα αγκάθια. Άλλος τα ονομάζει επιφυλακτικότητα, άλλος ειρωνεία, άλλος αξιοπρέπεια. Είναι οι μικρές άμυνες που υψώνουμε γύρω από τον εαυτό μας. Δεν τρυπούν το δέρμα· τρυπούν τις αποστάσεις.

Ο σκατζόχοιρος γνωρίζει ένα παράδοξο που οι φιλόσοφοι ανακάλυψαν πολύ αργότερα. Για να ζήσει χρειάζεται προστασία. Για να αγαπήσει χρειάζεται εγγύτητα. Τα δύο αυτά αιτήματα συγκρούονται. Όσο πλησιάζει έναν άλλο σκατζόχοιρο, τόσο κινδυνεύει να τον πληγώσει. Όσο απομακρύνεται, τόσο κινδυνεύει να παγώσει από τη μοναξιά.

Έτσι γεννιέται η γεωμετρία των σχέσεων.

Δεν είναι μια ευθεία γραμμή ούτε ένας κύκλος. Είναι ένα περίπλοκο σχήμα αποστάσεων, όπου κάθε πλάσμα αναζητεί το σημείο εκείνο στο οποίο η ζεστασιά υπερνικά τον πόνο χωρίς να τον εξαφανίζει εντελώς.

Σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη βιβλιοθήκη, κάποιος λόγιος θα μπορούσε να συντάξει μια εγκυκλοπαίδεια των αγκαθιών. Θα κατέγραφε τα αγκάθια της περηφάνειας, της μνήμης, της θλίψης, της φιλοδοξίας. Ίσως να ανακάλυπτε ότι το πιο αιχμηρό από όλα δεν είναι η εχθρότητα αλλά η πληγωμένη τρυφερότητα.

Ο σκατζόχοιρος δεν γνωρίζει τίποτε από αυτά. Όταν έρχεται ο κίνδυνος, απλώς κουλουριάζεται. Γίνεται μια τέλεια σφαίρα, σαν μικρός πλανήτης καλυμμένος από λόγχες. Μέσα της κρύβεται η μαλακή του ύπαρξη.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται το μυστικό του.

Τα αγκάθια δεν είναι το ουσιώδες μέρος του σκατζόχοιρου. Είναι μόνο το περίβλημά του. Η αλήθεια βρίσκεται στο εύθραυστο πλάσμα που προστατεύουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Οι άμυνές μας είναι εντυπωσιακές, περίτεχνες, μερικές φορές τρομακτικές. Όμως δεν είναι ο εαυτός μας. Είναι η σκιά του. Πίσω από αυτές παραμένει πάντοτε κάτι τρυφερό, κάτι εκτεθειμένο, κάτι που επιθυμεί να το αγγίξουν χωρίς να το πληγώσουν.

Ίσως γι’ αυτό η ιστορία του σκατζόχοιρου αξίζει να φυλάσσεται σε εκείνη την αόρατη βιβλιοθήκη. Όχι επειδή μιλά για ένα μικρό ζώο του δάσους, αλλά επειδή μιλά για το αρχαιότερο αίνιγμα της ζωής: πώς να κρατήσεις τα αγκάθια σου χωρίς να χάσεις την ικανότητα να πλησιάζεις.