Ο Ταΰγετος: Το Βουνό και η Νύμφη.

 

Ο Ταΰγετος υψώνεται ανάμεσα στη Λακωνία και τη Μεσσηνία ως το επιβλητικότερο ορεινό συγκρότημα της νότιας Πελοποννήσου. Με υψηλότερη κορυφή τον Προφήτη Ηλία στα 2.407 μέτρα, δεσπόζει πάνω από τους δύο κόλπους, τον Μεσσηνιακό Κόλπο και τον Λακωνικό Κόλπο, αποτελώντας επί αιώνες φυσικό οχυρό, τόπο κατοίκησης, πέρασμα και σημείο αναφοράς για όσους ζουν στη σκιά του.

Όμως ο Ταΰγετος δεν είναι μόνο γεωγραφία. Είναι ένας τόπος όπου η πέτρα συναντά τον μύθο.

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, το βουνό πήρε το όνομά του από την Ταϋγέτη, μία από τις επτά Πλειάδες, κόρη του Άτλαντα και της Πληιόνης. Η Ταϋγέτη, κυνηγημένη από τον Δία, ζήτησε προστασία από την Άρτεμη. Η θεά τη μεταμόρφωσε σε ελάφι για να τη γλιτώσει από την καταδίωξη. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Δίας την έπιασε κι από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Λακεδαίμων, ο πρόγονος των Λακεδαιμονίων.  Έτσι ο Ταΰγετος έγινε ταυτόχρονα τόπος και μνήμη, πέτρα και αφήγηση.

Ίσως γι' αυτό το βουνό ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία. Οι απόκρημνες κορυφογραμμές του θυμίζουν τη δύναμη των θεών, ενώ τα βαθιά φαράγγια και τα σκοτεινά δάση του μοιάζουν να φυλάσσουν ακόμη τις ιστορίες μιας εποχής όπου η φύση δεν ήταν απλώς σκηνικό της ζωής, αλλά ζωντανή παρουσία γεμάτη νόημα.

Όταν ο ήλιος δύει πίσω από τη Καλαμάτα και οι πλαγιές του Ταϋγέτου βάφονται με πορφυρές και χρυσές αποχρώσεις, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι αρχαίοι τον συνέδεσαν με μια νύμφη. Το βουνό δεν μοιάζει τότε με άψυχο όγκο γης, αλλά με μορφή που αναδύεται από το παρελθόν, σαν να συνεχίζει η Ταϋγέτη να κατοικεί στις κορυφές του.

Ο Ταΰγετος παραμένει έτσι κάτι περισσότερο από ένα βουνό. Είναι ένας άξονας μνήμης που ενώνει τη μυθολογία με την ιστορία, τη φύση με τον άνθρωπο και το παρελθόν με το παρόν. Ένας τόπος όπου ο ορίζοντας γίνεται θρύλος και ο θρύλος γίνεται μέρος του τοπίου.